به نقل از سایت رهوا ،آیة الله العظمى سید علی حسینی سیستانی که در نجف اشرف زندگی میکند در دیدار خود با حجت الاسلام هاشمی رفسنجانی به نکات ظریفی اشاره کرده بود که امروز اهمیت آن بیشتر عیان شده است و ضمیر روشن و نورانی این عالم با بصیرت را هویدا میکند. 
به گزارش خبرنگار رهوا به نقل از یک منبع مطلع ، هنگامی که حجت الاسلام هاشمی رفسنجانی به اطاق وارد شد ، آیت الله سیستانی ایشان را در بغل گرفت و بعد از احوال پرسی مختصر صحبت ها شروع شد. 
شروع کننده سخنان هم هاشمی رفسنجانی بود که خطاب به آیت الله سیستانی گفت:شما در قضایای عراق خیلی خوب عمل کرده اید و من آمده ام از شما تشکر کنم و امیدوارم با قدرت و نفوذی که دارید ائتلاف شیعه را تقویت کنید. 
آیت الله سیستانی به رسم همه علما که خودشان را هیچ کاره می دانند و به قول معروف شکسته نفسی می کنند در جواب گفت :من کاره ای نیستم ، اینجا چیزی دست من نیست و اختیاردار من نیستم . 
حجت الاسلام هاشمی رفسنجانی نیز در پاسخ اظهار داشت:بله حضرتعالی قانونا اختیاری ندارید ولی نفوذتان زیاد است و می توانید کارهای فوق قانون انجام بدهید و مردم عراق و مسئولین هم از شما اطاعت می کنند. 
این منبع آگاه در ادامه گفت:پیدا بود که آیت الله سیستانی قصد ندارد به این بحث تن بدهد،لذا در جواب گفت:شما اگر خودتان در ایران متحد باشید همه مشکلات حل خواهد شد. 
حجت الاسلام هاشمی رفسنجانی نیز در پاسخ اظهار داشت:ما اختلاف نداریم ، من و رهبری با هم خیلی خوب هستیم و هیچ مشکلی نداریم . البته گاهی اختلاف نظرهائی پیش می آید ولی هر جا نتوانیم حل کنیم من از ایشان تبعیت می کنم . 
آیت الله سیستانی نیز در مقابل اظهار داشت : بله خبر دارم که شما گفته اید نظر ایشان برایتان حجت است و تبعیت می کنید ولی مصاحبه آقای زیباکلام باشما را که خواندم دیدم شما با هم اختلاف زیادی دارید. این کتاب برای من مهم بود و من آنرا دو بار خواندم . 
حجت الاسلام هاشمی رفسنجانی گفت : اینها مهم نیست چون مباحث فکری است ، آنچه مهم است این است که در عمل ما متحد عمل می کنیم و به نظر رهبری عمل می شود. 
سایت رهوا در ادامه گزارش داد:این بحث هرچه ادامه پیدا کرد ، آیت الله سیستانی قانع نشد و حدود نیمساعت از زمان ملاقات به بحث پیرامون همین مطالب گذشت

http://margbarusa.persianblog.ir/post/254/

خبار فوری را چطور پوشش بدهیم؟

بیشتر خبرهایی که تازه رخ داده‌اند، با نوشتن یک هشدار (‏Alert‏) منتشر شده و پیروی آن یک خبر فوری ‏‏(‏Urgent‏) نوشته می‌شود. بعد هم چند تا خبر تکمیلی(‏Update‏) اضافه می‌شود.‏

‏ ‏ Alert هشدار که به آن ‏خبر سر ضرب (‏Snap‏)‏ هم گفته می‌شود سریع‌ترین محصولی است که رویترز تولید می‌کند.‏ هشدار:‏ ‏- تا 80 حرف است که شامل فاصله‌های بین کلمات نیز می‌شود. البته می‌توانید به خاطر شفافیت تا 100 حرف هم ‏آن‌را کش ‏بدهید. [در فارس می‌تواند تا 120 حرف هم باشد.]‏ ‏- در انگلیسی هشدار را با حروف بزرگ می‌نویسند‎ ‎‏(‏Capital_Letters‏)‏.‏ ‏- باید منبع خبر داشته باشد.‏ ‏- در زمان حال نوشته می‌شود.‏ هشدار به خواننده‌ها اطلاعات می‌دهد و جزییات اصلی ماجرا را در اختیار می‌گذارد. زمانی یک هشدار نوشته ‏می‌شود که پیش‌بینی کنید ممکن است خبری که در دست دارید مثلا روی بازار سهام یا تصمیمات مخاطبان‌تان ‏تاثیر ‏بگذارد یا آن خبر در سطح جهانی [در ایران در سطح ملی] ارزش داشته باشد. فکر کنید دارید یک تیتر بلند ‏‏می‌نویسید که منبع را هم در آن می‌آورید. ممکن است برخی از خبرها به چند تا ‏هشدار‏ نیاز داشته باشند. ‏‏تصمیم‌گیری درباره این که چه چیزی خبر است در زمانی که قصد دارید یک هشدار بنویسید مهم است. با ‏بی‌موقع ‏نوشتن ‏هشدار ارزش شان را زیر سؤال نبرید. شفافیت در این نوع خبر حیاتی است و منبع نویسی دقیق همچنان ‏باید ‏رعایت بشود. تنها زمانی می‌توانید منبع خبر را حذف کنید که ‏هشدار‏ درباره نتایج یک نشانگر اقتصادی باشد ‏‏که مدام منتشر می‌شود یا اتفاقی که از قبل قرار بوده رخ دهد. از کلمات ساده روزمره استفاده کنید و افعال ‏معلوم ‏در زمان حال. از آوردن زبان تخصصی یک حوزه که ممکن است برای همه قابل فهم نباشد پرهیز کنید. ‏می‌توانید ‏از عبارت‌های اختصاری که شناخته شده هستند استفاده کنید.‏ هشدارها به مخاطبان از جزییات کلیدی و حساس می‌گویند.‏ مثال:‏ کمپانی ‏ZX PLC‏ می‌گوید، آزمایشات پزشکی نشان می‌دهد تدفلاکس سرخ [یک داروی گیاهی سنتی] می‌تواند به ‏‏مداوای سرماخوردگی کمک کند.‏ خبر فوری (‏Newsbreak‏)‏ ‏ وقتی خبری داغ است یا پشت یک ‏هشدار‏ می‌آید، خبر پیرو در قالب یک ‏خبر فوری‏ (که به آن ‏Urgent‏ هم ‏‏می‌گویند) روی خط می‌رود.‏ در ‏خبر فوری‏ به اطلاعات جدید مقداری پیشینه و اطلاعات پیرامونی اضافه می‌شود تا آن ‏اطلاعات معنادار بشود. ‏‏خبرهای فوری اغلب باید کلمه ‏فوری را در تیتر همراه داشته باشند. اما ‏اگر قرار است‏ صرفا به عنوان اولین خبر ‏از یک سلسله اخبار باشد، می‌توان کلمه ‏فوری آن‏ را ‏در تیتر حذف کرد.‏ هر ‏هشدار، یا ‏خبر فوری‏ باید کد خبری خود را داشته باشد و هر آنچه روی خط می‌رود باید روی خط بماند ‏و خبر ‏جدید نباید جایگزین خبرها یا ‏هشدارهای پیشین بشود.‏ اگر خبری آن‌قدر مهم نیست که مثلا روی بازار سهام تاثیر بگذارد، اما به هر حال باید سریع‌تر از خبرهای عادی ‏‏روی تلکس برود، می‌توان با یک ‏خبر فوری‏ خبر را شروع کرد و ظرف 30 دقیقه اولین ‏خبر تکمیلی‏ را روی ‏خط ‏فرستاد.‏ بیشترِ ‏خبرهای فوری از دو پاراگراف فراتر نمی‌روند. تنها در صورتی سه ‏پاراگراف بنویسید که اطلاعات تان ‏پیچیده باشد و به پیشینه، اطلاعات پیرامونی و یک نقل قول ‏کلیدی نیاز داشته باشد. در این صورت ‏این خبرها‏ نباید ‏از 100 کلمه فراتر برود. در صورتی که در انبار پیشینه‌تان اطلاعات مربوط به این اخبار را دارید می‌تواند خبر ‏فوری تان را بلندتر بنویسید. البته در صورتی که مهلت زمانی بین ‏هشدار‏ ‏و خبرفوری‏ را از دست ندهید.‏ سرعت حیاتی است. هدف‌تان باید این باشد ظرف حداکثر ده دقیقه پس از ‏هشدار، خبر فوری‏ را روی خط ‏بفرستید.‏ ذکر اطلاعات پیرامونی و توضیح ماجرا در تمام ‏خبرهای فوری‏ حیاتی است.‏ هشدارها به مخاطبان از جزئیات کلیدی و حساسی می‌گویند.‏ اگر پس از نوشتن یک ‏خبر فوری‏ هنوز مطالبی دارید که تمایل دارید آن را روی خط بفرستید، سریع یک ‏خبر ‏تکمیلی‎‏ بنویسید. اگر می‌توانید همان تیتر و لید را استفاده کنید و مطالب جدید را پایین خبر بیاورید.‏ اگر خبر فوری همه چیز را به خوبی پوشش داده باشد نیازی نیست تمام جزییاتی را که در سلسله‌ای از هشدارها ‏آمده در یک خبر فوری زیر هم بچینید.‏ محتوای ‏خبر فوری خبر فوری باید عناصر زیر را داشته باشد:‏ ‏- اطلاعات اصلی، منبع خبر، توضیح وضعیت (مثلا: رئیس شرکت ‏IBM‏ در یک نشست خبری) و عنصر زمان.‏ ‏- «خب که چی؟» خبر را توضیح بدهد. خبر را در قالب اطلاعات پیرامون آن خبر توضیح بدهید. ‏باید قصه خبر ‏را تعریف کنید، اهمیت آن را برجسته کنید، آن را مقایسه کنید، و اگر واکنشی به آن وجود دارد ‏آن واکنش را در ‏همان ‏خبر‏ بیاورید.‏ ‏- یک نقل قول رسمی ارجح است، اما اگر چنین نقل قولی ندارید، نیازی ندارد خبر را نگه دارید و آن را روی خط ‏‏نفرستید.‏ ‏- در مواقعی که خبر طی یک برنامه از قبل پیش‌بینی شده رخ داده (مثلاً سفر رییس‌جمهوری به کشوری دیگر یا ‏‏برپایی جشنواره‌ای سینمایی) خبرنگارها باید از قبل پیشینه‌آماده کنند، از قبل به سراغ منابع بروند و از آن‌ها ‏درباره ‏نتایج آن اتفاق نظرخواهی کنند. باید درباره مثبت و منفی بودن ماجرا نقل قول‌هایی از قبل داشته باشید. ‏حواستان ‏باشد، وقتی از این نوع نقل قول‌ها استفاده می‌کنید باید اضافه کنید که فلانی «قبل» از برپایی نشست ‏گفت، ...‏ مثال:‏ خبر فوری: شرکت ‏ZX‏ می‌گوید، تحقیقات مداوای سرماخوردگی به نقطه خوبی نزدیک شده است لندن، آگوست 7 (رویترز) – والکن سان بارستر رئیس شرکت ‏ZX Plc‏ دوشنبه گفت که تحقیقات پزشکی این ‏‏شرکت انگلیسی برای پیدا کردن راهی برای درمان ویروس سرماخوردگی زتا نتایج خوبی داشته است.‏ ‏«ما هنوز در مورد استفاده از این دارو برای مداوای ویروس سرماخوردگی زتا محتاط هستیم، اما فاز دوم ‏آزمایشات با ‏استفاده از تِدفلاکس سرخ نتایج خوبی داشته است. همه چیز خوب به نظر می‌آید،» این را سان بارستر ‏‏طی بیانیه‌ای پس از اعلام نتایج تحقیقات شش ماهه شرکت گفت.‏ خبر تکمیلی (‏The Update‏)‏ ‎ ‎ خبر تکمیلی دوباره نویسی خبر اولیه است. در خبر تکمیلی باید آخرین تحولات، واکنش‌ها، ‏اطلاعات پیرامونی و ‏‏توضیحات، تحلیل و پیشینه به هم بافته بشود. عبارت «خبر تکمیلی» در تیتر می‌آید. اولین خبر تکمیلی با عنوان ‏‏‏«خبر تکمیلی 1» متمایز می‌شود و به همین ترتیب «خبر تکمیلی 2،» ...‏ خبر تکمیلی باید کد خبری خودش را داشته باشد و خبر تکمیلی جدید نباید جایگزین خبر تکمیلی پیشین ‏بشود.‏ خبر تکمیلی 1 که پس از ‏خبر فوری‏ نوشته می‌شود نباید بیشتر از 200 کلمه یا بیشتر از پنج یا شش ‏پاراگراف ‏باشد، مگر این که مطالبی از پیش نوشته شده در آن گنجانده شده باشد. خبر تکمیلی 1 باید حداکثر 30 ‏دقیقه پس از ‏‏خبر فوری‏ به دست مخاطبان برسد. اگر موضوع خبر مهم است و ممکن است خبرهای تکمیلی ‏بعدی هم روی خط ‏بروند، آن خبرها نباید بیشتر از 600 کلمه باشند.‏ مثال خبر تکمیلی 1- سهام شرکت ‏ZX‏ به خاطر امید به درمان سرماخوردگی اوج می‌گیرد ‏(در این خبر تحلیل و نقل قول اضافه شده است.)‏ پنی ورت‏ لندن، 7 آگوست (رویترز) – سهام شرکت داروسازی انگلیسی ‏ZX Plc‏ دوشنبه پس از آن که این شرکت اعلام ‏‏کرد آزمایشات جدید پزشکی‌اش با استفاده از یک گیاه درمانی به نام تدفلاکس ممکن است منجر به درمان سرما ‏‏خوردگی بشود 25 درصد اوج گرفت.‏ سهام این شرکت به رغم درآمدهای نه چندان زیاد همیشگی، به خاطر امکان مداوای ویروس سرماخوردگی زتا ‏که ‏در آستانه هزاره جدید میلادی عامل بیماری عالم‌گیر سرفه و عطسه بوده از مرز 10.50 پوند گذشت.‏ ‏«ما هنوز در مورد استفاده از این دارو برای مداوای ویروس سرماخوردگی زتا محتاط هستیم، اما فاز دوم ‏آزمایشات با ‏استفاده از تِدفلاکس سرخ نتایج خوبی داشته است. همه چیز خوب به نظر می‌آید،» این را سان بارستر ‏‏طی بیانیه‌ای پس از اعلام نتایج تحقیقات شش ماهه شرکت گفت.‏ درآمدهای شش ماهه اول شرکت ‏ZX‏ تا 30 ژوئن بدون کسر مالیات 302 میلیون پوند و تقریباً نسبت به دوره ‏قبلی ‏که به 293 میلیون پوند رسیده بود تغییر زیادی نکرده. آمارهای فروش 12 درصد رشد داشت و به ‏‏1.27 میلیارد ‏پوند رسیده بود و سود سالانه سهام دو پنس بود.‏ همین 18 ماه پیش، شرکت ‏ZX‏ 300 میلیون پوند برای خرید شرکت هلندی گراس گرون پرداخت و کار را روی ‏‏گیاه درمانی تدفلاکس سرخ، که یک داروی سنتی است و برای درمان سرما خوردگی استفاده می‌شود، آغاز کرد.‏ مانکس شیرواتر تحلیل‌گر امور پزشکی در موسسه کارگزاری تورن گراس‌تِر گفت این خبر مثل یک بمب ‏است. ‏‏«همه دیگر باور کرده‌اند که سان باستر به هر چه دست بزند طلا می‌شود. اگر آن‌ها از نتایج آزمایش ‏تدفلاکس ‏راضی هستند پس حاضرند تمام زندگی خود را روی آن بگذارند،» شیرواتر گفت.‏ خبرهای تکمیلی پیرو همین طور که یک خبر پا می‌گیرد (بر آخرین تحولات آن اضافه می‌شود)، می‌شود آن را تکمیل کرد و یک خبر ‏‏تکمیلی را روی خط فرستاد. مثلا خبر تکمیلی – شاه تایلند 2، خبر تکمیلی – شاه تایلند 2، ...‏ بد نیست زیر خط تیتر یک جمله اضافه شود که در خبر تکمیلی جدید چه چیزهایی افزوده شده است. (مثلا: ‏در ‏پاراگراف سوم نقل قول‌های شاه آمده است.)‏ خبر تکمیلی همیشه باید شامل آخرین اطلاعات و تحلیل‌ها باشد. به یاد داشته باشید: وقتی خبر تکمیلی ‏می‌نویسید ‏ممکن است آخرین اطلاعاتی که به دست آورده‌اید مهم‌ترین اطلاعات نباشد. می‌توانید این اطلاعات را ‏کنار ‏اطلاعاتی بگذارید که در لید آورده‌اید یا لید را دست نخورده باقی بگذارید و اطلاعات را جایی پایین‌تر در ‏خبر ‏بیاورید. اگر لید همچنان مهم‌ترین خبر را می‌رساند و هنوز نسوخته (هنوز آخرین خبر است)، ‏نیازی ندارید لید را ‏تغییر بدهید.‏ خبرهای تکمیلی باید اطلاعات خبرهای قبل را در خود جا بدهند. این باعث می‌شود دبیران مطمئن باشند که ‏بخشی ‏از محتوای خبر حذف نشده و همچنین بتوانند اشتباهات خبرهای قبلی را اصلاح کنند. باید تمام ‏ملاطی که مثلا در ‏خبر تکمیلی 2 آمده در خبر تکمیلی 3 هم آورده شود و همین طور الی آخر.‏ همه خبرهای تکمیلی باید کد خبری خودشان را داشته باشند. خبرهای تکمیلی نباید جایگزین خبر فوری‏ ‏شوند. ‏ اما خبرهای تکمیلی می‌توانند جایگزین خبرهای تکمیلی پیشین خود بشوند. در پایان روز آنچه روی خط باقی ‏‏خواهد ماند، ‏هشدار‏ (در صورتی که ‏هشداری‏ نوشته شده باشد)، ‏خبر فوری‏ (یا اولین خبر) و آخرین ‏خبرتکمیلی ‏است به اضافه تحلیل‌ها و غیره.‏ شماره بندی خبرهای تکمیلی با پایان روز تمام می‌شود و اغلب خبرهای بعدی دوباره از نیمه شب با ارسال یک ‏‏خبر معمولی(‏Spot_Story‏) آغاز می‌شود و به دنبال آن دوباره یک خبر تکمیلی 1 فرستاده می‌شود و به همین ‏‏ترتیب الی آخر. ‏ البته تصمیم درباره فرستادن سری دوم خبرهای تکمیلی به شرایط بستگی دارد و اگر خبری یازده شب رخ ‏داد، ‏شاید بهتر باشد شماره بندی خبرهای تکمیلی ادامه پیدا کند.‏ برنامه پوشش اخبار(‏The skedline‏)‏ ‏ بیشتر به درد دفاتر خبرگزاری‌ها و خبرنگارهایی می‌خورد که خارج از مرکز کار می‌کنند]‏ به دبیر خود یا به مرکز خبرگزاری اطلاع بدهید که قصد دارید خبر را به چه ترتیبی با خبرهای تکمیلی خود ‏‏پوشش بدهید. مثلا بگویید که قصد دارید یک تحلیل بفرستید، یا درباره یکی از چهره‌های اصلی یک گزارش از ‏شخص بنویسید. ‏Skedline‏ را می‌توانید روی خط بفرستید تا مشتری‌های خبرگزاری آگاه بشوند که ‏موضوع ‏خبری روز چیست و آن‌ها باید منتظر چه چیزهایی باشند. اما در عین حال ‏این برنامه‏ به دبیران شما هم ‏کمک ‏می‌کند تا بفهمند که شما قصد دارید خبر را چه‌طور پوشش بدهید.‏ پروسه ‏هشدار، ‏خبر فوری‏ و ‏خبر تکمیلی‏ که به عمق یک خبر می‌رود برای این طراحی شده تا ‏بتوانیم اطلاعات ‏را سریع به مخاطبان منتقل کنیم. در مورد خبرهایی که بنا بر یک تقویم زمانی رخ ‏می‌دهند، مثلا نشستی خبری یا ‏اعلام نشانگرهای اقتصادی و سخنرانی‌ها باید خودمان را از قبل آماده کنیم. ‏ نکته ‏- تا جایی که می‌توانید از قبل پیشینه و ‏اطلاعات پیرامونی خود را‏ بنویسید. وقتی خبری رخ می‌دهد کاری که ‏می‌ماند این است که ‏لیدی برای آن بنویسید و یکی دو نقل قول اضافه کنید و پیشینه و ‏اطلاعات‏ را به آن پیوند ‏بزنید.‏ ‏- دبیران در بسیاری از موارد می‌توانند به نوشتن خبرهای تکمیلی کمک کنند و دست خبرنگار را باز بگذارند ‏که ‏در حوزه به دنبال اطلاعات جدید باشد.‏ ‏- برای پوشش اتفاقات مهم تعداد خبرنگارها را دو برابر کنید. مثلاً برای پوشش یک سخنرانی مهم که از تلویزیون ‏‏پخش می‌شود. به این شکل خبرنگارها می‌توانند به یکدیگر در نوشتن ‏هشدار ها، ‏خبرهای فوری و خبرهای ‏‏تکمیلی کمک کنند.‏ ‏- بی جهت خبرها را تکه تکه نکنید. بیشتر خبرهای سلسله‌ای (سریال‌وار) شامل یک ‏ خبر ‏اصلی ‏‏(‏Trunk_story‏) هستند که هر وقت نیاز باشد با افزودن یک خبر تکمیلی تکمیل می‌شوند. نیازی نیست بعد ازهر ‏‏خبر فوری‏ یک خبر تکمیلی بنویسید، مگر آن که واقعا خبر یا اطلاعات جدید و متفاوتی به دست آورده باشید.‏ ‏- همیشه با ارسال ‏برنامه پوشش اخبار‏ یا گفت وگو با دبیران به آنهااطلاع دهید که قصد دارید خبرهای تکمیلی ‏ارسال کنید.‏

صفحه نخست چه طور تظاهرات را پوشش دهیم و جان خود را حفظ کنیم   در سال 2005، حداقل 150 خبرنگار در جهان کشته شدند. بیشترین تعداد به عراق و فیلیپین مربوط می‌شد. ‏ درگیری، تظاهرات و آشوب در سراسر کره زمین همچنان وجود دارد. گروه‌ها و باند‌های مختلف همچنان ‏‏‏خبرنگار‌ها را تحت فشار می‌گذارند و جانشان را تهدید می‌کنند. آمارها نشان می‌دهد از 1990 تاکنون ‏‏‏‏1300خبرنگار در جهان کشته شده‌اند.‏ ‏به پرونده‌های قتل‌ها آن طور که باید رسیدگی نشده تا مشخص شود واقعاً علت مرگ چه بوده است.‏ به نظر می‌رسد موضوع مرگ خبرنگارها برای سازمان‌های بین‌المللی هم زیاد پراهمیت نیست، بنابراین می‌توان ‏‏‏نتیجه گرفت که ما تنها هستیم.‏ این بخش به توصیه‌هایی اختصاص یافته که منعکس کننده تجربیات 150 ساله هزارها خبرنگار رویترز است که ‏‏‏تقریباً در تمام نقاط خطرخیز کره زمین حضور داشته‌اند.‏ آنچه در این بخش ذکر شده، بیشتر توصیه است تا دستورالعمل و قوانین اجرایی.‏ توصیه‌هایی که در اینجا آمده ‏‏همچنین به شما تصویری ارائه می‌دهد تا بتوانید اتفاقاتی را که ممکن است در حین کار ‏در محیط‌های پرخطر ‏برایتان ‏رخ بدهد بهتر حدس بزنید. ‏ استادان رویترز تاکید می‌کنند، نباید خود را دست قضا و قدر بسپارید ، باید خود را از قبل آماده و برای گریز از ‏‏خطر از قبل برنامه‌ریزی کنید.‏ چند نکته‏ ‏1. خبرنگاری به هر حال شغل خطرناکی است‏ ‏وقتی در محیط‌های خطرناک کار می‌کنید، مثلا یک تظاهرات خشونت‌آمیز را پوشش می‌دهید، انتظار نداشته ‏باشید ‏با شما خوب رفتار کنند، بدانید به ملاقات یک دوست نرفته‌اید.‏ مقامات دولتی در بسیاری از کشورها فکر می‌کنند ترساندن خبرنگارها کار خوبی است؛ چون باعث می‌شود ‏تا ‏‏آن‌ها کم‌تر در کار کسانی که قدرت را در دست دارند سرک بکشند. ‏ در بسیاری از کشورها وسایل، ضبط و دوربین خبرنگارها را ضبط می‌کنند.‏ ‏قضات دستور صادر می‌کنند خبرنگارها منبع خبر خود را افشا کنند. در امریکا اگر منبع خبر خود را افشا ‏نکنید ‏‏ممکن است به زندان بروید.‏ ‏حتی کشورهای دموکراتیک هم خبرنگارها را تهدید می‌کنند.‏ ‏2. روزنامه‌نگارها هم حق زنده ماندن دارند‏ روزنامه‌ها نگارها اگر چه باید اتفاقات را پوشش بدهند، اما حق دارند که خود را از درگیری دور نگه دارند و به ‏‏‏امنیت خود هم فکر کنند.‏ یکی از اساتید رویترز می‌گوید، «هیچ خبری ارزش کشته شدن ندارد.» و ادامه می‌دهد، «همیشه فردا هم خبرهای ‏‏‏خوب پیدا می‌شود.» نگذارید فرصت گرفتن یک عکس خوب یا پوشش یک سوژه بکر منجر به از دست دادن ‏‏جان‌تان ‏بشود. وقتی احساس می‌کنید درجه خطر بالا است سعی کنید جلوی وسوسه شدن خودتان را بگیرید. ‏ ‏3. ماجرا را روایت کنید، بخشی از آن نشوید یک خبر یا عکس زمانی ارزش دارد که بتوانید منتشرش کنید. روزنامه‌نگار مرده نمی‌تواند عکس یا خبر خود ‏را ‏‏بفرستد.‏ ‏4. اصولی را که به ایمنی‌تان کمک می‌کند یاد بگیرید درست همان‌طور که اصول خبرنویسی را یاد گرفته‌اید باید به دنبال اصولی باشید که رعایت آن‌ها می‌تواند جان ‏‏‏شما را در مقابل خطرات احتمالی حفظ کند.‏ حال چند توصیه:‏ از قبل آماده شوید مثلاً وقتی می‌دانید قرار است فردا تظاهراتی برپا بشود که ممکن است به خشونت کشیده بشود، بهتر است روز قبل ‏‏‏به محل برپایی تظاهرات سر بزنید. درباره محلی که قرار است درگیری آنجا رخ بدهد اطلاعات جمع کنید. از قبل ‏تحقیق کنید که چه چیزی ‏کجا ‏است، خیابان‌های در رو کدام‌ها هستند. حتماً یک نقشه خوب تهیه کنید.‏ مطمئن شوید جایی که می‌روید تردد ممنوع نباشد. اگر باید برای ورود به آنجا از جایی مجوز ‏بگیرید، باید از قبل ‏‏آماده کنید. ‏ فکر کنید که چه خطراتی ممکن است در محل درگیری شما را تهدید کند و ‏‏خود را برای مقابله با آن خطرها آماده ‏کنید.‏ ‏ درجه خطر را از قبل تخمین بزنید. برای تخمین خطر باید اول بدانید چه خطراتی در کمین شما است. وقتی بفهمید ‏چه چیزی شما را تهدید ‏می‌کند ‏آن‌وقت خیلی بهتر می‌توانید خود را برای مقابله و گریز از آن آماده کنید.‏ بعد از ارزیابی اولیه،اقدامات پیشگیرانه انجام بدهید مثلا بد نیست اگر با اتومبیل خود به محل درگیری می‌روید اتومبیل را رو به سمتی پارک کنید که احتیاج به دور ‏زدن ‏نداشته باشید و راحت بتوانید صحنه را ترک کنید.‏.‏ خط ارتباط خود را با تحریریه از قبل مشخص کنید.‏ یک نفر حتما باید بداند شما کجا رفته‌اید و چه ساعتی باز ‏می‌گردید.‏ ‏ شماره آدم‌هایی را که می‌توانند به دردتان بخورند همراه داشته باشید. شاید مجبور باشید این نام‌ها را با نام‌های ‏‏‏جعلی بنویسید که قابل شناسایی نباشند.‏ ‏کمک‌های اولیه را حتما یاد بگیرید. به این ترتیب هم می‌توانید به خودتان کمک کنید هم جان ‏دیگران را نجات ‏‏بدهید. ‏ توصیه رویترز: اگر کمک‌های اولیه بلد هستید، حتما به کسی که زخمی شده کمک کنید. دوربین را زمین بگذارید ‏‏‏و به کمک او بروید و در این کار لحظه‌ای هم درنگ نکنید.‏ تا می‌توانید درباره محیط به دیگران هم اطلاعات بدهید. شماره تلفن خبرنگار‌های دیگر را داشته باشید و درباره ‏‏خطرات با آنها هم صحبت کنید. نحوه ارتباط با کسانی را که می‌توانند به کمک شما بیایند را در اختیار همه ‏‏بگذارید.‏ ‏به دبیر خود یا کسی که منتظر است شما باز گردید، بگویید اگر پیدایتان نشد چه‌کار کند. برای نجات خودتان از ‏‏قبل ‏برنامه داشته باشید.‏ درباره لباس، استفاده از کارت خبرنگاری، کیف پول و هویت‌تان از قبل تصمیم بگیرید.‏ ‏کارت روزنامه‌نگاری بهتر است در جیب‌تان باشد تا این که آن را روی لبا‌س‌تان بچسبانید. تجربه نشان داده بهتر ‏‏است وقتی کسی از شما پرسید اینجا چه‌کار می‌کنید، بگویید خبرنگار هستید و کارت‌تان ‏را نشان بدهید. در چنین ‏‏مواردی، اول سعی کنید طرف مقابل‌تان را آرام کنید. با او آرام ‏صحبت کنید و بعد کارت را نشان بدهید. البته ‏‏گاهی اوقات شاید کارت داشتن اوضاع را خراب‌تر ‏کند و این باز به تجربه شما و محیطی که در آن کار می‌کنید ‏‏مربوط می‌شود.‏ آمادگی به ورزش کردن هم مربوط می‌شود، کسی که وضعیت بدنی خوبی داشته باشد بهتر می‌تواند خود را ‏از ‏‏خطر دور کند. ببینید آیا آماده هستید مثلا تمام شب را پیاده راه بروید. آیا می‌توانید بدوید. اگر پایتان درد می‌کند ‏‏‏شاید بهتر باشد از همان هتلی که در آن اقامت می‌کنید یا از داخل تحریریه خبر را پی‌گیری کنید.‏ در همین حال، ‏‏اگر از قبل برنامه‌ریزی کرده باشید، خبری که خواهید نوشت هم بهتر می‌شود.‏ چیزی را دست قضا و قدر نسپارید، به شانس اعتماد نکنید فکر نکنید این فقط همکارتان است که مجروح یا کشته می‌شود‌ و چنین اتفاقی برای شما نمی‌افتد. نگویید اتفاقی ‏نمی‌افتد. کسانی بوده‌اند که اگر قبل از شروع یک درگیری کمی بیشتر فکر می‌کردند، هنوز در میان ‏‏ما بودند. ‏‏(استادان رویترز از چند تایی از خبرنگارهای رویترز نام می‌برند که در جریان درگیری‌ها به سادگی ‏‏کشته ‏شده‌اند.) اگر خطر را درک نکنید یا از قبل آن را تخمین نزنید مطمئن باشید که روی مین پا می‌گذارید. وقتی ‏‏میدان ‏مین را شناسایی کنید، بعد هم می‌توانید از وسط آن عبور کنید.‏ کله‌شق بازی در نیاورید اگر کله شق باشید، جان دیگران را هم به خطر می‌اندازید. جان راننده، دستیار و تمام کسانی که به خاطر شما ‏‏راهی ‏منطقه خطر شده‌اند.‏ همیشه نیاز نیست در کانون ماجرا باشید. ‏این طور نیست که اگر در کانون درگیری باشید بتوانید خبر بهتری تهیه ‏‏‏‌کنید. ‏ دو فیلم مستند از صحنه یک تظاهرات خشونت آمیز، که نیروهای نظامی برای متفرق کردن مردم وارد عمل ‏شده، ‏‏نشان می‌دهد چه‌طور خبرنگاری که دوربین به دست قاطی جمعیت بود، در پی وارد عمل شدن نیروهای ‏نظامی ‏‏مجروح می‌شود، در حالی که خبرنگار دیگری که از روی بالکن آپارتمانی صحنه را فیلم‌برداری ‌کرده ‏صحنه‌های ‏‏خیلی بهتر و گویاتری گرفته و در عین حال جان خودش را هم حفظ کرده بود.‏ حواس‌تان به دور‌و‌بر باشد در حالی که دارید مثلا تظاهراتی را پوشش می‌دهید، باید با «مشاهده» و جمع کردن حواستان به دور و بر سعی ‏‏‏کنید اتفاقات احتمالی را پیش‌بینی کنید. ‏ اگر حدس می‌زنید ممکن است مشکلی پیش بیاید (مثلا خشونت بالا بگیرد یا گاز اشک‌آور بزنند، یا باتوم به ‏دست‌ها ‏‏وارد معرکه بشوند) باید قبل آن عمل کنید. مثلا، باید قدری از صحنه فاصله ‏بگیرید تا اگر پلیس شروع به بازداشت ‏‏تظاهرکننده‌ها کرد، شما قاطی بازداشت شوندگان نباشید.‏ گروهی کار کنید یکی از نکاتی که همیشه باعث شده تا سربازها جان خود را بهتر از خبرنگارها حفظ کنند این است که آن‌ها اغلب ‏‏‏به صورت گروهی کار می‌کنند، در حالی که روزنامه‌نگارها اغلب تنها هستند. وقتی احساس خطر می‌کنید به ‏‏‏صورت گروهی کار کنید، حتی اگر مجبور باشید با یک خبرنگار رقیب در یک تیم حضور داشته باشید. سایر ‏‏‏خبرنگارها را هم ترغیب کنید تا به شما بپیوندند. سعی کنید به کار تیمی مثبت نگاه کنید.‏ بر اوضاع مسلط باشید یادتان باشد: اوضاع وقتی خطرناک می‌شود که کنترل از دست‌تان خارج شود. مثلا دشمنیِ طرف مقابل تان را ‏‏‏برانگیزید یا او را عصبانی کنید. همیشه از قبل به ‏موضوع فکر کنید.‏ بازیگرهای اصلی را پیدا کنید در یک تظاهرات یا درگیری بازیگرهای اصلی را پیدا کنید و آن‌ها را زیر نظر داشته باشید. به اشاراتی که به ‏‏اشخاص دور و برشان ‏می‌کنند توجه کنید. ‏ از تمام حواس خود استفاده کنید بینایی، شنوایی، بویایی، ... بو بکشید. اگر ‏‏در دور و بر بوی بنزین می‌آید، یعنی ممکن است هر لحظه انفجاری ‏رخ بدهد. اگر کسی را می‌بینید که آن وسط ‏دارد ‏با فرغون سنگ حمل می‌کند یا در گوشه و کنار توده‌های از سنگ ‏و آجر نمایان است ممکن است قرار باشد ‏این ‏سنگ‌ها به سر این و آن پرت شود.‏ چند لایه روزنامه لوله شده که توی لباستان می‌تواند در مواقعی که باتوم‌های پلیس فرود می‌آید سلامت شما را ‏حفظ ‏‏کند.‏ بدانید دارید چه کار می‌کنید ‏اجازه ندهید کسی جای شما تصمیم بگیرد و شما را به کانون خطر بفرستد. ممکن است سردبیر از تحریریه زنگ ‏‏‏بزند و بخواهد شما کاری انجام بدهید. شما خودتان در محیط هستید و باید خطر را تخمین بزنید و تصمیم بگیرید.‏ گاه ممکن است دست خط یا مجوزی از طرف مقابل درگیری داشته باشید که به کارتان بیاید. اما گاه همین نوشته ‏‏‏ممکن است دست طرف دیگر بیفتد و کار را خراب کند. ‏ همیشه مواظب باشید چه اطلاعاتی همراه دارید. ممکن است چیزهایی همراه داشته باشید که باعث شود شما را ‏‏‏مثلا با یک شورشی اشتباه بگیرند. مثلاً تصویری از سخنرانی رهبر شورشیان، شب‌نامه، عکس با یک ‏رهبر ‏‏شورشی که دارید دستش را می‌فشارید و ممکن است یادتان رفته باشد عکس را از کیف پولتان خارج ‏کنید. حتی ‏‏یک بریده جراید تحریک‌آمیز در یک ایست بازرسی ممکن است خطر آفرین باشد.‏ چند توصیه برای خبرنگارهایی که به ماموریت فرستاده می‌شوند ‏- اگر در محیط تازه‌ای کار می‌کنید، حتماً درباره فرهنگ و آداب و رسوم آن محل هم تحقیق کنید. حتی در محلی ‏‏که ‏در آن بزرگ شده‌اید یا در کشور خودتان. به هر حال باید با آداب و رسوم آشنا باشید.‏ ‏- اگر در محیطی کار می‌کنید که ممکن است رنگ پوست، زبان یا قومیت‌تان جان‌تان را به خطر بیندازد به آن ‏‏‏محل نروید.‏ ‏- اگر در کشور دیگری قرار است برای مدت طولانی حضور داشته باشید، اصول مقدماتی زبان آن کشور را یاد ‏‏‏بگیرید، گاهی فقط چند جمله ممکن است جان شما را نجات بدهد. لااقل عبارت «من خبرنگار هستم» را به زبان ‏‏‏آن کشور یاد بگیرید.‏ ‏- وقتی جای جدیدی مشغول به کار می‌شوید، همیشه با خبرنگارهای محلی صحبت کنید. آنها راه و ‏چاه را به ‏شما ‏نشان می‌دهند یا از خطرات و خط قرمزها می‌گویند، این طوری خیلی بهتر می‌توانید کنترل اوضاع ‏را در ‏دست ‏داشته باشید.‏ ‏ ‏- اگر در مواضع خطرناک کار می‌کنید مثلاً در مناطق جنگی بد نیست، نگاهی به کنوانسیون‌های بین‌المللی مثل ‏‏‏کنوانسیون ژنو بیندازید. این به آن معنا نیست که وقتی از حقوق خود صحبت کنید، حتماً نجات پیدا می‌کنید. ‏گاهی ‏‏فقط بیان این حقوق می‌تواند طرف مقابل را آگاه کند که اگر هر کاری دلش خواست با شما بکند ممکن است ‏بعداً ‏‏برای‌اش سنگین تمام شود.‏ ‏- حتماً بیمه باشید. هم برای بیماری به دردتان می‌خورد، هم اگر کشته شدید دست‌کم نزدیکان‌تان به لحاظ ‏مالی دچار ‏‏مشکل نخواهند شد. اگر در محیط‌های جدید کار می‌کنید، حواس‌تان به بیماری‌ها باشد، به پشه‌ها، یا این که قبل ‏از ‏‏ورود به این محیط‌ها چه واکسن‌هایی را باید زد. کارت بین المللی واکسیناسیون از کارت‌هایی است که به ‏درد ‏‏خبرنگارها می‌خورد. حواس‌تان باشد که واکسن هپاتیت ‏B‏ را باید از شش ماه پیش زده باشید. ‏ ‏- اگر به محیط‌های جنگی می‌روید سعی کنید برای خودتان یک ژاکت ضد گلوله دست و پا کنید.‏ ‏- در سفر کفش نو نپوشید. کفشی را همراه ببرید که چند وقتی است آن را پوشیده‌اید و مطمئن هستید که پایتان را ‏‏‏نمی‌زند. کفشی را همراه‏‎ ‎‏ ببرید، که سبک، ساده ، ضد آب و راحت باشد.‏ ‏- سعی کنید به جای یک لباس ضخیم چند لباس نازک‌ همراه داشته باشید و این لباس‌ها را به فراخور آب و ‏هوا ‏‏روی هم بپوشید.‏ ‏- یک کلاه خوب همیشه به کارتان می‌آید.‏ ‏- اگر به محیط های جنگی می‌روید حواس‌تان باشد اشتباهی کاپشن‌تان شبیه یونیفرم یکی از طرف‌های درگیر ‏‏‏نباشد.‏ ‏- لباسی که می‌پوشید نباید زیاد تو چشم بزند. مثلا اگر نارنجی پوشیده باشید، ممکن است مگسک تفنگ یکی از ‏‏‏طرف‌های درگیری روی شما زوم شود. ‏ ‏- در مواقع خطر بد نیست پارچه یا روسری سفیدی همراه داشته باشید. روسری سفید اغلب به معنای صلح و ‏تسلیم ‏‏است و می‌تواند شما را از مرگ نجات بدهد.‏ ‏- پولتان را همیشه چند جای مختلف بگذارید. در چند جای مختلف. گاهی ممکن است بخواهند به زور پول‌تان را ‏‏بگیرند، یکی دو ‏جیب را که خالی کنند، شاید دیگر دست بکشند. بد نیست اگر دو تا کیف پول داشته باشید. یک ‏‏کیف پول با ‏مقدار ناچیزی پول و چند تا عابر بانک و کارت شناسایی تاریخ اعتبار گذشته.‏ ‏- بعضی جاها آب تصفیه شده وجود ندارد. می‌توانید همراهتان آب یا ‏قرص تصفیه آب داشته باشید.‏ ‏- اطلاعات پزشکی مربوط به خودتان همراهتان باشد، مثل گروه خون، این که دیابت ‏دارید یا نه یا در مقابل برخی ‏‏چیزها آلرژیک هستید. همه این ها می‌تواند به کارتان بیاید.‏ ‏- خود را تمیز نگه دارید. صابون همراه داشته باشید.‏ ‏- مقداری شکلات همراه داشته باشید. شکلات خوب گاهی می‌تواند حال‌تان را بهتر کند. ‏ بخش هایی از یک کتاب: امنیت نکته: خودتان باشید