پروانگی
قالب وبلاگ
کلیسایی ساخته شده از اسکلت مسلمانان! +عکس
  

در شهر سدلیک واقع در جمهوری چک، کلیسایی هست که از چوب ،آجر و فلز درست نشده ، بلکه از استخوان های مسلمانان درست شده است!
در سال ۱۲۱۸ پاپ وقت،برای نشان دادن غرورش دستور داد این کلیسا را از استخوان های مسلمانانی که برای ساخت این کلیسا کشته شده بودند،درست کنند. 
در ساخت این کلیسا استخوان چهل هزار مسلمان به کار رفته است.، آنها می گویند مسلمان ها تروریست هستند!

 In the city of Sedelik of the Czech Republic, there is a very interesting church
This church is not made of wood, nor it is made of cement, nor it is made of   metal, but instead it is made of parts of Muslims In the year of 1218, the Pope of that time, to show pride, ordered the construction of a church bringing the bones of Muslims killed for its construction.       The order was sent to the country by bringing the bones of 40,000 Muslims


      

کلیسایی ساخته شده از اسکلت مسلمانان! +عکس

کلیسایی ساخته شده از اسکلت مسلمانان! +عکس

کلیسایی ساخته شده از اسکلت مسلمانان! +عکس

کلیسایی ساخته شده از اسکلت مسلمانان! +عکس

کلیسایی ساخته شده از اسکلت مسلمانان! +عکس

کلیسایی ساخته شده از اسکلت مسلمانان! +عکس

کلیسایی ساخته شده از اسکلت مسلمانان! +عکس

   
[ ۱۳۸٩/٦/۱٦ ] [ ۱٠:۳۳ ‎ق.ظ ] [ زینب ] [ نظرات () ]

 

ثبت‌نام کنکور دانشگاه آزاد اسلامی در حالی از هفته آخر بهمن آغاز می‌شود که از امسال در پذیرش این دانشگاه نیز همچون کنکور سراسری دانشگاه‌های دولتی، معدل تا 15 درصد اعمال می‌شود.

دکتر عبدالله سجادی جاغرق رییس مرکز آزمون دانشگاه آزاد اسلامی در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به زمان ثبت‌نام و برگزاری کنکور دانشگاه آزاد، گفت: ثبت‌نام آزمون کارشناسی از هفته آخر بهمن ماه آغاز می‌شود و آزمون آن اواسط تیرماه 89 خواهد شد.

وی همچنین در خصوص نحوه تاثیر سوابق تحصیلی داوطلبان کنکور در نحوه پذیرش، گفت: با تصویب کارگروه کنکور برای اولین بار سوابق تحصیلی داوطلبان تا 15 درصد در کنکور89 دانشگاه آزاد نیز اعمال خواهد شد.

سجادی با بیان اینکه در سال گذشته معدل و سوابق تحصیلی در آزمون‌های دانشگاه آزاد تاثیر نداشت، تصریح کرد: چرا که ممکن بود معدل‌های خوداظهاری حق داوطلبان را تضییع کند.

رییس مرکز آزمون دانشگاه آزاد با اشاره به افزایش ظرفیت آزمون سراسری دانشگاه آزاد، خاطر نشان کرد: متناسب با ایجاد رشته‌های جدید افزایش ظرفیت نیز خواهیم داشت.

رقابت میلیونی کنکوری‌ها در تیر ماه

دکتر حسین توکلی معاون سازمان سنجش در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به ثبت‌نام یک میلیون و 287 هزار و 390 نفر در آزمون سراسری سال89 دانشگاهها، گفت: تعداد ثبت‌نام کنندگان کنکور امسال بیش 35 هزار نفر نسبت به کنکور88 افزایش داشته‌ است.

وی با اشاره به برگزاری به برگزاری کنکور89 از10 تا 12 تیر ماه، اظهار کرد: اطلاعات سوابق تحصیلی داوطلبان اواخر فروردین 89 بر روی سایت سازمان منتشر می‌شود.

وی با اشاره به زمان توزیع کارت ورود به جلسه کنکور، تصریح کرد: کارت آزمون از 5 تا 9 تیر ماه به صورت اینترنتی توزیع می‌شود.

وی با اشاره به زمان اعلام نتایج کنکور، خاطرنشان کرد: نتایج اولیه به صورت کارنامه و مهلت انتخاب رشته اینترنتی داوطلبان مرداد 89 تعیین شده است و نتایج نهایی کنکور نیمه دوم شهریور اعلام می‌شود. همچنین کارنامه نهایی کنکور مهر ماه 89 منتشر می‌شود.

معاون سازمان سنجش در خاتمه با اشاره به جزییات تاثیر سوابق تحصیلی در کنکور، به ایسنا گفت: بر اساس مصوبات پنجاه و چهارمین جلسه کمیته مطالعه و برنامه ریزی کنکور و نهمین جلسه کارگروه ماده چهار قانون پذیرش دانشجو و در راستای اجرای طرح جدید نحوه پذیرش و گزینش دانشجو مصوب مجلس، سوابق تحصیلی تا 15 درصد برای دیپلمه‌های نظام جدید آموزش متوسطه سالهای 1384تا 1388 که امتحانات آنها به صورت نهایی و کشوری برگزار شده است، اعمال خواهد شد.

[ ۱۳۸۸/۱۱/۱٦ ] [ ٩:۱۸ ‎ب.ظ ] [ زینب ] [ نظرات () ]

جزئیات‌فعالیت‌های دو تروریست که اعدامشان موسوی‌وکروبی را ناراحت کرد

 

در پی اجرای حکم اعدام دو تن از متهمین به جرم محاربه که از سوی دادگاه به اعدام محکوم شده بودند، پایگاه اطلاع رسانی دادسرای عمومی وانقلاب تهران، گزارشی از اتهامات محکومین یاد شده و مراحل رسیدگی به پرونده های آنان را به منظور تنویر افکار عمومی منتشر کرد.

به گزارش رجانیوز، این اطلاعیه، پس از آن منتشر می‌شود که روز شنبه میرحسین موسوی و مهدی کروبی در دیداری ضمن اعتراض به آنچه که آن را تداوم وضعیت موجود نسبت به احکامی که بدون رعایت مراحل دادرسی برای اعدام برخی از شهروندان صادر شده و اجرای عجولانه آن می‌خواندند، نسبت به اعدام دو تروریست در روز پنج‌شنبه که از آنان به‌عنوان دو شهروند یاد کردند، اظهار تأسف نموده و خواستار رسیدگی قانونی به وضعیت بازداشت شدگان اخیر شدند.

بر اساس این اطلاعیه، آرش رحمانی پور فرزند داوود، درسال‌جاری به اتهام عضویت در گروهک ضد انقلابی انجمن پادشاهی دستگیر شده بود. وی در بازجویی اولیه، عضویت در گروهکی ضد انقلابی موسوم به تندر و برنامه ریزی برای آتش زدن مراکز عمومی مانند امام‌زاده زید در منطقه بازارتهران و امامزاده علی اکبر (ع) و هم‌چنین تهیه مواد منفجره را پذیرفته و اظهارداشت به علت شلوغی امامزاده و حضور نیروهای بسیجی و انتظامی موفق به اجرای طرح بمب گذاری خود نشده بود.

وی هم چنین اقرار نمود که به همراه یکی از دوستان خود به نام پیمان، خود را به انجمن پادشاهی معرفی نموده و ضمن عضویت در این انجمن ، با اعضای آن که بعضاً دارای کد و نام رمز بوده‌اند، از طریق ایمیل و چت در مورد ساخت مواد شیمیایی و بمب ارتباط برقرار نموده است و برخی از مواد منفجره ساخت خود را نیز در بیابان‌های اطراف تهران، پارک جنگلی و جاده‌های شمال کشور آزمایش کرده بود.

آرش رحمانی پور هم‌چنین اعتراف کرد که با فردی ضد انقلاب به نام "فرود فولادوند " که دارای شبکه ضد انقلابی در خارج از ایران است،ارتباط سازمانی داشته است و به این باور رسیده بود حکومت اسلامی باید از بین برود و حکومت پادشاهی به جای آن حاکم شود، به همین جهت مواد شیمیایی برای ساخت بمب خریداری و بیش از یکصد کیلوگرم مواد منفجره در محل سکونت خود نگه‌داری می‌کرد. تلاش برای انفجار بمب در حسینه ارشاد و مسجد النبی منطقه نارمک تهران نیز از جمله اقدامات نامبرده می‌باشد که البته با هوشیاری مامورین موفق به انجام آن نشد.

از دیگر اتهامات محکوم یاد شده اقدام تبلیغی علیه نظام و دین بود و در همین رابطه، مقالات و متن سخنرانی‌های فولادوند را بین بستگان و دوستان خود توزیع می کرد.

متعاقبا در پی تکمیل تحقیقات ، دادسرای عمومی و انقلاب تهران برای متهم یاد شده به اتهام محاربه از طریق عضویت در گروهک تروریستی انجمن پادشاهی ایران و همکاری مؤثر با آن و نیز اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرایم علیه امنیت، مستند به گزارش مامورین ، اقاریر متهم و سایر دلایل موجود در پرونده ، کیفرخواست صادر نمود.

با ارجاع پرونده به یکی از شعب دادگاه انقلاب اسلامی تهران، جلسه محاکمه با حضور متهم و وکیل وی تشکیل و دادگاه مستنداً به مواد 186، 187، 190 و 610 قانون مجازات اسلامی حکم به اعدام متهم به اتهام محاربه صادر نمود که با اعتراض وکیل محکوم علیه به رأی، پرونده به دادگاه تجدیدنظر استان تهران ارجاع و مرجع یاد شده نیز حکم صادره را عینا تایید کرد.

"محمدرضا علی زمانی"، فرزند اسماعیل، با نام مستعار بردیا، در سال جاری به اتهام عضویت در گروهک ضد انقلابی انجمن پادشاهی دستگیر شده بود. حسب اظهارات اولیه وی قبلاً از طریق غیرقانونی از مرز ایران خارج شده و به کردستان عراق رفته و درخواست پناهندگی سیاسی کرده بود. وی در مدت اقامت در عراق با فرود فولادوند ارتباط برقرار و با رابط ضد انقلاب خود به نام جمشید نیز آشنا می شود.

نامبرده با ادعای این که گروهکی ضد انقلابی به نام سیمرغ آریایی در ایران تشکیل داده، به جمشید پیشنهاد بهره‌گیری از گروهک مذکور در راستای مقابله با نظام را ارایه می دهد. وی همچنین در مدت اقامت در عراق، با نیروهای آمریکایی مستقر در سلیمانیه نیز مرتبط شده و به اشغالگران آمریکایی پیشنهاد تشکیل یک شبکه ماهواره‌ای برای تبلیغ علیه جمهوری اسلامی ایران را در صورت تأمین مالی از ناحیه آنان ارایه می کند و نهایتا نیز در مصاحبه با شبکه‌های ماهواره‌ای ضدانقلاب به ترویج تفکرات ضد دینی و انحرافی خود پرداخته و آنها را نیز در یک لوح فشرده جمع آوری و تکثیر نموده بود.

این گزارش افزود: زمانی همچنین در مصاحبه با شبکه‌های تلویزیونی بیگانه از جمله یور.تی. وی مطالبی در رابطه با قتل‌های زنجیره‌ای، تحریف آیات قرآن، تهدید افراد فعال اسلامی و امثال آن را به انجام رسانده و افرادی را جهت انجام عملیات تروریستی به رابط ضد انقلاب خود معرفی می‌کند.

علی زمانی هم‌چنین با عوامل فعال در گروهک ضد انقلابی انجمن پادشاهی در زمینه تامین منابع مالی و نیز کسب آموزش شیوه راه اندازی هسته‌های تروریستی، ساخت بمب‌های دستی و انفجاری مرتبط می‌شود. نامبرده همچنین طریقه ساخت بطری‌های انفجاری را از طریق پست الکترونیک به مرتبطین خود در ایران آموزش داده بود تا در زمان اعلام از سوی گروهک انجمن پادشاهی، برای انفجار در مراکز دولتی از آن استفاده شود.

وی همچنین اسامی و محل سکونت تعدادی از نیروهای بسیجی ساکن اسلامشهر را هم از طریق رابطین خود در ایران، به انجمن پادشاهی و رابط ضد انقلاب خود ارایه کرده بود.

زمانی پس از بازگشت به ایران با فردی با نام مستعار سام آشنا شده و در خصوص انجام عملیات تروریستی در نماز عیدفطر مصلای تهران نیز گفت و گو می‌کند و تا زمان دستگیری نیز، ارتباط‌‌های خود با گروهک انجمن پادشاهی ایران و رابط ضد انقلابی خود ازطریق ایمیل و تلفن را هم حفظ کرده بود.

این گزارش می افزاید: متهم به تمامی موارد فوق اقرار نموده و براین اساس کیفرخواستی به اتهامات محاربه، توهین به مقدسات، فعالیت تبلیغی علیه نظام، تبانی و اجتماع با هدف اقدام علیه امنیت و خروج غیرقانونی از کشور علیه نامبرده صادر و پرونده جهت رسیدگی به یکی از شعب دادگاه انقلاب اسلامی تهران ارسال می گردد.

متعاقبا در پی رسیدگی به اتهامات نامبرده، دادگاه انقلاب اسلامی نیز وی را به اتهام محاربه به اعدام و از باب توهین به مقدسات به پنج سال حبس محکوم نمود که حکم یاد شده پس از اعتراض محکوم ، در یکی از شعب دادگاه تجدید نظر استان تهران رسیدگی و عینا تایید می گردد.

[ ۱۳۸۸/۱۱/۱٦ ] [ ۸:٥٢ ‎ب.ظ ] [ زینب ] [ نظرات () ]

 

مصاحبه برگ برنده هر خبرنگاری است. این بخش می تواند ‏به انجام یک مصاحبه بهتر کمک کند.‏

سه قانون طلایی برای انجام یک مصاحبه‏

از قبل آماده بشوید؛
از قبل آماده بشوید؛
از قبل آماده بشوید؛

‏1. آمادگی

آمادگی شرط اول یک مصاحبه خوب است. فرض کنید زمان کمی تا مصاحبه ‏مانده است، - دبیر سرویس شما را ‏به فرودگاه می فرستد تا با یک دیپلمات ملاقات کنید. ‏تمام پیشینه ای را که می توانید پیدا کنید به دست بیاورید و تا ‏فرودگاه این اطلاعات را زیر ‏و رو کنید، چند موضوع را برای صحبت انتخاب و سؤال‌تان را مشخص کنید.‏

اگر وقت بیشتری دارید، در روزنامه ها، کتاب ها، و سایت های اینترنتی (با احتیاط! نمی ‏شود به همه سایت ها ‏اعتماد کرد) گشت بزنید و درباره فردی که می خواهید با او مصاحبه ‏کنید اطلاعات به دست بیاورید و بعد ‏سؤالات‌تان را بنویسید.‏

‏ سعی کنید خبری را که قصد دارید بنویسید در ذهن تان کمی بپرورانید.‏

اگر چه خوب است از قبل سؤالات خود را آماده کنید، اما سعی کنید اسیر فهرست سؤال‌‏هایی که پیش رو دارید ‏نشوید؛ چون ممکن است دیگر به جواب ها توجه کافی ‏نکنید و سؤالات پیرو را (که می توانید در پی برخی از ‏جواب ها بپرسید) از ‏دست بدهید. همیشه منتظر زوایای جدید و تغییرات غیرمنتظره باشید.‏

‏2. قرار مصاحبه

وقتی می خواهید قرار مصاحبه بگذارید، کاملاً مشخص کنید که در مورد چه چیزی می‌خواهید صحبت کنید. ‏همچنین مکان و زمان مصاحبه را ‏مشخص ودر مورد زمان مصاحبه توافق کنید. اگر به عکاس نیاز دارید، از قبل ‏‏مشخص کنید. همیشه سر موقع یا قدری زودتر سر قرار حاضر بشوید. هرگز مصاحبه ‏شونده را منتظر نگه ‏ندارید.‏

سعی کنید راحت و آرام باشید، محل مصاحبه از سر و صدا ‏دور باشد (از مصاحبه در رستوران ها حذر کنید) ‏رفتاری دوستانه داشته باشید، ‏نگاهی به اطراف بیندازید. جزییات بصری می تواند به گزارش شما از مصاحبه ‏رنگ ‏ببخشد و آن را زنده کند . قبل از این که مصاحبه شروع شود قدری گپ بزنید تا یخ‌ها ‏شکسته شود و ‏مصاحبه شونده با شما احساس غریبی نکند. حواستان باشد زبان تحکم آمیز ‏و خصمانه نداشته باشید.‏

مودبانه خواهد بود، اگر قبل از استفاده از ضبط صوت اجازه بگیرید و معلوم کنید قصدتان ‏یادداشت برداری است ‏یا پخش صدا از یک شبکه صوتی. (نوار خام و باتری یدک همراه ‏داشته باشید) برای جلوگیری از این که یادداشت ‏برداری در مصاحبه خلل وارد نکند، ضبط ‏صوتی همراه داشته باشید که شماره انداز (کانتر) داشته باشد. به این ‏ترتیب راحت می ‏توانید هر گاه حرف مهمی زده می شود یا هر گاه به نقل قولی کلیدی برخورد می کنید ‏شماره ‏کانتر را یادداشت کنید و بعد به آن رجوع و به نقل قول کامل دسترسی پیدا ‏کنید.‏

‏3. توافقات اولیه

آیا قبل از شروع مصاحبه باید بپرسید که می توانید گفته‌های مصاحبه شونده را نقل ‏کنید یا نیازی به این کار نیست؟ ‏ما اعتقاد داریم احتیاجی به این پرسش نیست - فرض را بر ‏این بگذارید هر چه را که گفته می شود می توانید نقل ‏کنید، مگر مصاحبه شونده بگوید که ‏تمایل ندارد بخشی از صحبت‌هایش به نقل از او نقل بشود - در این صورت ‏بپرسید آیا او ‏اجازه می دهد که گفته‌هایش بدون ذکر منبع چاپ بشود یا نه.‏
 
اگر کسی از گفت و گو با شما خودداری می‌کند، به او بگویید که به هر حال خبرتان را خواهید نوشت و ‏علت این که به سراغ او آمده‌اید این است که می‌خواهید خبرتان دقیق‌تر بشود و تا جایی که ممکن است خبرتان ‏منصفانه نوشته شود. برای راضی کردن آنها از خود صبر نشان بدهید و زود تسلیم نشوید. آیا زمان بدی زنگ ‏زده‌اید؟ اگر چنین است بعداً دوباره تماس بگیرید. آن کسی نباشید که اول از همه تسلیم می‌شود.‏ 

به عنوان یک قاعده کلی، تلاش کنید تا با آدم‌ها در محل کارشان مصاحبه کنید – آنها در محل کارشان کم‌تر ‏احساس خطر یا تهدید می‌کنند. همچنین در محل کار آدم‌ها می‌توانید جزییات بیشتری را ثبت کنید. به دور و بر نگاه ‏کنید و دنبال رنگ و جزییات باشید: منظره بیرون از پنجره، عکس‌های روی میز، عکسی از روزهای جوانی فرد ‏مصاحبه شونده که با لباس ورزشی کنار دیگر بازیکنان هم سنش در یک استادیوم ایستاده... البته برای مصاحبه با ‏شخصیت‌های معروف مثل هنرپیشه‌ها و خواننده‌ها خانه‌شان می‌تواند محل خوبی برای مصاحبه باشد. یک نکته: ‏وقتی دنبال جزییات می‌گردید به چیزهایی اشاره کنید که به داستان خبری که دارید می‌نویسید مربوط باشد: مثلا ‏اگر درباره یک تاجر موفق می‌نویسید و دفتر کار او در طبقه سی و سوم یک ساختمان مدرن قرار دارد می‌توانید ‏به این موضوع اشاره کنید

شما ستاره نیستید ... مگر یک مجری معروف تلویزیونی باشید و شهرت‌تان بیشتر از کسی باشد که دارید با ‏او مصاحبه می‌کنید. پس سعی کنید در حین مصاحبه قدری عقب بنشینید و اجازه بدهید مصاحبه شونده کانون توجه ‏باشد. معنای این حرف این است که اجازه ندهید سؤوالات‌تان تبدیل به بیانیه‌هیا محکوم‌کننده باشد یا این که بخواهید ‏دانش خودتان را به رخ بکشید؛ این تاکتیک‌ها بیشتر از آن که نور تولید کنند گرما تولید می‌کنند. مصاحبه شونده را ‏مورد تمسخر قرار ندهید، همچنین او را تحریک نکنید تا احساساتش بالا بگیرد. سخت‌ترین سؤوال‌ها را بپرسید اما ‏با ادب و نزاکت.‏ 

توضیح این قضیه به نظر لازم نمی‌رسد. اما به هرحال در یک مصاحبه جواب‌ها از سؤوال‌ها مهم‌تر هستند. ‏یک تکنیکی پیاده کنید که باعث بشود تا از پیروی کورکورانه فهرست سؤوال‌هایی که از قبل آماده کرده‌اید ‏بپرهیزید و اجازه بدهید مصاحبه با توجه به جواب‌ها جریان خود را طی کند – به این ترتیب ممکن است به جاهای ‏خوبی برسید که انتظارش را نداشته‌اید.‏ 

این راهنمایی از جانب فرانسوآ رَیت برگر، یکی از خبرنگارهای برجسته پیشین رویترز است که حالا جزو ‏معلم‌های رویترز شده است: «آخرین سؤوال من در یک مصاحبه این است: "حرف دیگری دارید که بخواهید ‏بزنید؟" بعضی اوقات آن چیزی که مصاحبه شونده بیشتر از همه دوست داشته درباره‌اش صحبت کند اصلا ‏فرصت بیانش به میان نیامده است.‏

سعی کنید دو تا سؤوال را یک جا نپرسید. مصاحبه شوندگانی که زرنگ باشند آن سؤوالی را که دوست دارند ‏اول جواب می‌دهند و سؤوال دیگری را که به ضررشان است بی پاسخ رها می‌کنند. اگر در یک کنفرانس خبری ‏دیدید چنین اتفاقی رخ داد و سؤوالی بی پاسخ ماند هیچ اشکالی ندارد که شما دوباره همان سؤوال را بپرسید.‏ 

فکر کنید، فکر کنید و فکر کنید. قبل از این که مصاحبه شروع بشود، وقتی در راه هستید، درباره موضوع ‏مصاحبه و فرد مصاحبه شونده فکر کنید. باید قبل از این که مصاحبه آغاز بشود به اندازه کافی درباره مصاحبه ‏شونده و موضوع مصاحبه تحقیق کرده باشید. بعد از تحقیقات اولیه، با این فکر مصاحبه را آغاز کنید که چه طور ‏می‌توانید بازی را به بهترین نحو انجام بدهید. مثلا یک سری سؤوال سخت در ابتدا (البته حواستان باشد که بنا به ‏موقعیت ممکن است بهتر باشد که استراتژی خود را تغییر بدهید) و پس از مصاحبه گوشه خلوتی پیدا کنید و تا ‏هنوز حافظه‌تان تازه است یادداشت‌هایتان را بسط بدهید و متن مصاحبه را پیاده کنید.‏ 

از مطرح کردن سوؤالاتی که جوابش بله یا خبر است پرهیز کنید. سؤوالاتی را بپرسید که مصاحبه شونده را ‏مجبور می‌کند حرف بزند و موضوع را باز کند.‏ 

نکته

 

معجزه سکوت

اگر فکر می‌کنید جوابی که مصاحبه شونده به سؤوال شما داده صادقانه نبوده، چند لحظه‌ای چیزی نگویید و ‏سکوت کنید. یک جورهایی اجازه بدهید جوابی که داده شده در هوا معلق بماند – گاهی اوقات این کار آن ها را ‏شرمنده می‌کند و باعث می‌شود تا ادامه بدهند و موضوع را بیشتر باز کنند و کمی از حقایق را هم بیان کنند.‏ 

جرمی پاکس من، مصاحبه گر جنجالی بی بی سی، از شیوه تندخوگرایانه خود چنین دفاع می ‏کند، «یک جورهایی بزرگ نمایی شده، کلیت اش ساده است. من همیشه دنبال چه کسی، چه ‏چیزی، کجا، کی، چرا و چه گونه می گردم.»‏ ‏(جرمی پاکس من اغلب از مصاحبه گرها سووال های صریحی می پرسد. سووالهای ساده ای ‏که بسیاری از مصاحبه شونده ها از پاسخ به آن ها طرفه می روند.)‏
© 2006 JadidNews.com.

[ ۱۳۸۸/٥/٢٥ ] [ ٤:٥٩ ‎ب.ظ ] [ زینب ] [ نظرات () ]

منبع نگاری خوب
 
شما همان قدر روزنامه‌نگار خوبی هستند که منابع‌تان خوب هستند و کسی می‌تواند اطلاعات ‏خوبی جمع‌آوری کند که منابع خوب و ارزنده‌ای هم داشته باشد.‏
بخش هایی از یک کتاب: منابع خبر
بخش هایی از یک کتاب: منبع در لید

 

 
‏- به دور و بر خودتان نگاه کنید. ببینید چه کسانی را در حوزه جدیدی که وارد آن ‏شده‌اید ‏می‌شناسید. مثلا ممکن است وارد حوزه آموزش شده باشید و دو تا پسر ‏مدرسه‌ای دور و برتان می‌شناسید و دوستی هم دارید که معلم است. می‌توانید با آنها ‏صحبت کنید، حتی همین آدم‌ها ‏می‌توانند به شما بگویند که در حوزه ‌تان چه خبر است. ‏در بین گفته‌های همین آدم‌ها می‌توانید نقل قول های طلایی پیدا کنید.‏

‏- جای دیگری که می‌توانید منابع خوب را پیدا کنید روزنامه‌ها هستند. ببینید، ‏خبرگزاری‌ها و ‏روزنامه‌ها سراغ چه کسانی می‌روند و از چه کسانی نام می‌برند. نام ‏منابعی که با مطبوعات ‏صحبت می‌کنند بیشتر از همه در خود مطبوعات پیدا می‌شود.‏

‏- در نشست‌ها و کنفرانس‌ها شرکت کنید و بولتن‌های داخلی‌ مربوط به حوزه‌تان را ‏بخوانید.‏

‏- جستجو در اینترنت یا سایت دانشگاه‌ها یکی دیگر از کارهای به درد بخور است. در ‏‏دانشگاه‌ها می‌توانید کلی کارشناس و استاد و متخصص پیدا کنید که همه‌شان می‌توانند ‏از زوایای ‏مختلف درباره مسائل حوزه شما اظهار نظر کنند یا به شما اطلاعات بدهند.‏

‏- با دفاتر روابط عمومی‌ها تماس بگیرید و از آن‌ها بخواهید به شما اشخاصی را ‏معرفی کنند. ‏چه داخل سازمانی که در آن کار می‌کنند و چه خارج از آن.‏
 
باید هر گفته‌ای را با منبع‌اش ذکر کنید مگر آن که: ‏

‏- آن اطلاعات موثق (‏Established_information‏) باشد (مثلا نتیجه بازی فوتبال ‏دو تیم ‏که نیازی نیست آن را از زبان مربی تیم یا رییس ورزشگاه ذکر کنید، یا ‏بمب‌باران هسته‌ای ژاپن در پایان جنگ جهانی دوم).‏

‏- آن اطلاعات به طور کامل در دسترس عموم باشد، مثل مدارکی که در دادگاه‌های ‏علنی ‏مطرح می‌شود.‏

‏- وقتی که خود گزارشگر یا عکاس موسسه خبری در صحنه باشد. مثلا به چشم ‏خودش دیده باشد ‏که پلیس تظاهرکننده‌ها را کتک زده است.‏

همچنین نیازی ندارید اطلاعات بدیهی را با منبع‌شان ذکر کنید: یک تحلیل‌گر ‏نظامی ‏گفت، «انهدام نیمی از ارتش رم اتفاق بسیار بدی است.»‏


در دایره المعارف ویکی پیدیا درباره دزدی مطلب آمده، «هر ایده ای که متعلق به دیگری باشد باید با ذکر منبع بیاید.»

در این دایره‌المعارف همچنین آمده، «ایرادی ندارد که چند پاراگراف از متن یک کتاب ‏یا گزارش در مطلبی دیگر آورده شود، اما اگر منبع این مطالب ذکر نشود، این کار ‏دزدی است.»‏
 
منابع باید، اول از همه، وزن و اعتبار داشته باشند. اگر حوزه شما نظامی است، باید با ‏‏بالاترین رتبه‌های ارتش صحبت کنید. صحبت با رده‌های پایین هم مهم است؛ چون به ‏شما نگاه می‌دهد و از خیلی از ‏مسایل آگاهتان می‌کند. وقتی منبع‌تان وزن و اعتبار ‏داشته باشد خبرتان هم وزن ‏و اعتبار می‌گیرد. پس همیشه دنبال آدم بزرگ‌ها باشید.‏

یکی از بهترین منابع روزنامه‌نگار یا عکاسی است که در موسسه شما کار می‌کند، ‏البته زمانی ‏منبع خبر تلقی می‌شود که خودش در صحنه حضور داشته باشد.‏
 
وقتی منبعی را پیدا کردید، باید با او مذاکره کنید که دوست دارد نام و ‏سمتش چطور ‏منعکس شود. برخی از منابع به خاطر ترس از مدیرانشان یا به خاطر اطلاعات ‏‏حساسی که در اختیار می‌گذارند تمایلی به افشای نام خود ندارند.‏

در روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها اغلب به سه شکل اطلاعات به خبرنگار منتقل می‌شود. ‏البته ‏تعاریف بنا به کشور و نزد منابع مقداری متفاوت است. ‏

انتشار اطلاعات با ذکر منبع (‏On the Record‏)‏: اگر اطلاعات بر این مبنا داده شود ‏می‌توانید اطلاعات ‏را منتشر کنید و منبع آن را هم بنویسید.‏

انتشار اطلاعات بدون ذکر منبع (‏Off the Record‏)‏: اطلاعات را می‌توانید منتشر ‏کنید، اما درباره این که ‏نام و سمت منبع را چطور بیاورید باید با منبع وارد مذاکره ‏بشوید (سخنگوی دولت، دیپلمات ‏غربی، یک مقام ارشد شرکت، یک تحلیل گر ‏اقتصادی، ...)‏

حتما با منبع خود صحبت کنید و به توافق برسید که نام و سمت او را چطور بیاورید. ‏اگر ‏این کار را خوب انجام بدهید منبع‌تان را برای همیشه برای خودتان نگه می دارید. ‏اگر نه، بار ‏دیگر باید به سراغ منبع دیگری بروید.‏

اطلاعات غیرقابل انتشار (‏Background‏): به این معنا است که منبع اجازه نمی‌دهد ‏حتی یک جمله از ‏گفته‌هایش را منتشر کنید، مگر این که شما آن اطلاعات را از جای ‏دیگری به دست بیاورید یا چند روز دیرتر آن اطلاعات را منتشر کنید. (در ایران به ‏جای ‏این عبارت اغلب گفته می‌شود «فقط برای این می‌گویم که بدانید» یا «فقط برای ‏خودتان می‌گویم.»‏

نکته: منابع اغلب تعریف خودشان را از ‏On the Record‏ یا ‏Off the record‏ یا ‏‏Background‏ دارند. برای همین بهتر از همه این است همیشه با منبع خود ‏درباره ‏نام و سمتش و اجازه انتشار اطلاعات مذاکره کنید.‏

مطمئن بشوید که شما و منبع‌تان با این موضوع کنار آمده‌اید و با آسودگی خاطر گفت ‏و گو را ‏انجام می‌دهید.‏

یکی از دبیران رویترز می‌گوید، همیشه بهتر است چانه‌زنی درباره نام و سمت را قبل ‏از گفت و گو ‏انجام بدهید. او می‌گوید، «وقتی منابع اطلاعاتی را در میان می‌گذارند ‏تازه نگران می‌شوند که چه ‏گفته‌اند.»‏

منابع حاضر نیستند نامشان را بیاورید، اما می‌توانید نام مجموعه‌ای را ذکر کنید که در ‏آن کار ‏می‌کنند.‏
 
از کلی گویی، به خصوص آن جا که به آوردن منابع مربوط می‌شود، پرهیز کنید.‏

خبرهای خود را بر مبنای «گزارش‌ها حاکی از آن است» یا «گزارش‌های تایید نشده ‏‏می‌گویند» ننویسید. عبارت «گزارش‌های تایید نشده» به درد کسی نمی‌خورد و محکم ‏نیست. ‏درست مثل این است که بگویید، «توی تاکسی نشسته بودم و می‌گفتند، ...» این ‏جور موقع‌ها ‏می‌توانید یک منبع قوی پیدا بکنید، اگر چه آن منبع اطلاعات را تایید ‏نکند. ‏

مثلا:‏
‏«وزیر گفت نمی‌تواند تائید کند که 100 نفر کشته شده باشند.»‏

اگر در لید خبر یا در تیتر می‌گویید، «چنان که گزارش می‌شود» در متن خبر باید ‏توضیح بدهید که این ‏گزارش‌ها از کجا آمده است.‏


همچنین عبارت منفعل «چنین به نظر می‌رسد» به کسی کمک نمی‌کند. تنها این ‏سیگنال را به ‏خواننده می‌فرستد که خودم هم درست نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد.‏

چند نکته‏

‏- وقتی کسی به شما می‌گوید که فلانی چه نظری داشته است، آن نظر را منعکس ‏نکنید، مگر ‏با خود آن شخص سوم صحبت کرده باشید.‏

‏- «ادعا می‌شود» یا «ادعا می‌کند» عبارتی است که وقتی کسی شخص یا موسسه ‏دیگری را ‏متهم می‌کند به کار می‌برید. باید خود را از قضیه بیرون بکشید و حواستان ‏باشد که خودتان کسی ‏را متهم نکنید. باید بگویید چه منبعی چه کسی یا چه موسسه‌ای ‏را متهم کرده است.‏
 
در جمع‌آوری اولیه اطلاعات همیشه سعی کنید حداقل دو منبع داشته باشید. با رجوع ‏به دو منبع مختلف (‏Double_Checking‏) مطمئن ‏شوید که اطلاعات صحیح است.‏
 
اطلاعاتی را که به دست می‌آورید ثبت کنید: یا آن را یادداشت کنید یا وارد کامپیوتر ‏کنید یا ‏از ضبط صوت استفاده کنید.‏

‏ اگر از ضبط صوت استفاده می‌کنید قبل از آن از منبع اجازه بگیرید.‏

ضبط آدم‌ها را می‌ترساند و آدم‌ها هم اغلب سختشان است جلوی میکروفن صحبت ‏کنند. ‏
مارکز می‌گوید، وقتی جلوی آدم‌ها میکروفن می‌گذارد آن‌ها جور دیگری با شما ‏صحبت ‏می‌کنند.‏

سعی کنید منبع را ترغیب کنید که اگر حرف‌هایش ضبط بشود بهتر است. مثلا بگویید، ‏‏«هم برای ‏شما و هم برای من، بهتر است ضبط کنم؛ چون حرف‌هایتان دقیق‌تر ‏منعکس می‌شود.» کسانی که دایم با مطبوعات کار می‌کنند ‏ترجیح می‌دهند که ‏حرف‌هایشان ضبط بشود.‏

وقتی گفته‌ها را ضبط می‌کنید، در همین حال یادداشت هم بردارید. بسیاری از ‏خبرنگارها وقتی ‏ضبط را روشن می‌کنند حافظه‌شان خاموش می‌شود و اگر ضبط ‏ایراد پیدا کرده باشد، تمام ‏مصاحبه را از دست می‌دهند.‏

دو نکته اخلاقی:‏

‏1. بعضی وقت‌ها خبرنگارها ضبط را در جیبشان می‌گذارند یا با دوربین مخفی ‏فیلم‌برداری ‏می‌کنند. این‌ها مسایلی اخلاقی است که خودتان باید درباره‌شان تصمیم ‏بگیرید. اما اساس ‏کار این است: اگر مسئله‌ای به منافع مردم (‏Public Interest‏)‏ ‏مربوط باشد شما مجاز هستید مصاحبه‌ای را مخفیانه ضبط کنید.‏

‏2. اگر به کسی گفته‌اید روزنامه‌نگار هستید او باید این را بداند که دارد با یک ‏روزنامه‌نگار ‏صحبت می‌کند حتی اگر مصاحبه تمام شده باشد. اگر در این بین ‏صحبتی می‌شود که ارزش خبری دارد، به هر حال گوش یک ‏روزنامه‌نگار آن را ‏می‌شنود و منبع خبر هم می‌دانسته که دارد با یک روزنامه نگار صحبت ‏می‌کند. پس ‏ذکر آن اطلاعات بر مبنای قراری که راجع به آوردن نام و سمتش با او گذاشته‌اید ‏‏ایرادی ندارد.‏

یکی از اساتید رویترز می‌گوید، «ما هیچ‌وقت ‏در مرخصی (‏Off-duty‏)‏ نیستیم. یعنی ‏یک روزنامه‌نگار همیشه ‏روزنامه‌نگار است و نمی‌تواند ساعت پنج بعد از ظهر که ‏کارش تمام شد، گوش‌ها و چشم‌هایش را ببندد و ‏دیگر نبیند و نشنود.‏»‏
در مورد خبرهایی درباره پیشرفت های چشمگیر- به خصوص درباره کشف داورهای جدید- حواس خود را حسابی جمع کنید. شارلاتان ها دور و برتان پر هستند و دوای هر دردی را پیدا کرده اند. از خودتان بپرسید: آیا ممکن است کسی قصد داشته باشد با انتشار این خبر پول به جیب بزند. بهتر است چنین خبرهایی اول در نشریات معتبر علمی چاپ بشوند تا اعتبارشان تایید بشود. مثل Nature یا Science.

 
باید به منابع احترام بگذارید (نه این که به آنها حمله کنید که چرا اطلاعات نمی‌دهند) و ‏به آن ‏ها تضمین بدهید با آن‌ها با رعایت انصاف برخورد خواهید کرد. سر قول‌تان ‏بایستید و اگر ‏اطلاعاتی را ‏Off the record ‎‏ یا به عنوان ‏Background‏ گرفته‌اید ‏بر همان مبنا هم آن‌را چاپ ‏کنید.‏

نوع رابطه با منبع مثل یک رابطه تجاری است که بر اساس منافع دو طرف بنا شده و ‏باید به ‏صورت درازمدت به آن نگاه کرد.‏
 
به خاطر داشته باشید خبرنویسی تنها درباره این نیست که اطلاعات صحیح را ‏بنویسید. گاهی ‏از صحت اطلاعات هنوز مطمئن نیستید. اما اگر در خبرتان مشخص ‏کنید که از صحت اطلاعات هنوز ‏یقین ندارید، آن‌وقت کار خود را درست انجام ‏داده‌اید.‏

تا جایی که ممکن است برای خواننده توضیح بدهید که آن اطلاعات از کجا آمده و آن ‏را ‏چطور به دست آورده‌اید: آیا به خود شما گفته‌اند، در یک بیانیه اعلام شده یا به ‏طور جمعی در ‏یک نشست خبری به خبرنگارها گفته‌اند. تا می‌توانید از کلی‌گویی ‏پرهیز کنید. هر چه در منبع ‏نویسی دقیق‌تر باشید، اعتبار اطلاعات و خبری که ‏نوشته‌اید بالا می‌رود.‏

رمز کار این است: همه چیز را توضیح بدهید. اگر اطلاعاتی دقیق نیست توضیح ‏بدهید که این ‏اطلاعات دقیق نیست. اگر دو تا آمار وجود دارد، مثلا زلزله‌ای آمده و ‏دولت یک ‏آمار را اعلام می‌کند و صلیب سرخ یک آمار دیگر را، هر دو آمار را ‏بیاورید و توضیح بدهید که ‏آمارهای مختلفی وجود دارد، صلیب سرخ این را می‌گوید ‏و دولت آن‌را. ‏

در چنین مواردی هیچ‌وقت خودتان قضاوت نکنید که کدام آمار صحیح‌تر است.‏
 
ممکن است با سفیر آلمان، که یکی از سه کشور اروپایی طرف مذاکره با ایران است، ‏‏صحبت کنید و او اطلاعاتی در اختیار شما بگذارد، اما تقاضا کند نامش را ننویسید.‏

می‌توانید به جای ‏این که به طور کلی بنویسید «یک مقام دیپلماتیک» گفت، دایره ‏تنگ‌تری را انتخاب کنید و ‏بنویسید «یک دیپلمات غربی» گفت. یا حتی سر دایره ‏تنگ‌تری توافق کنید، «یک دیپلمات ‏اروپایی مقیم تهران که به مذاکرات هسته‌ای ‏نزدیک است» گفت و الی آخر.‏

این روش اغلب جواب می‌دهد و به اطلاعاتی که منتشر می‌کنید اعتبار بیشتری ‏می‌بخشد.‏

شاخه اول: سفیر آلمان در تهران.‏
شاخه دوم: سفیر یکی از سه کشور اروپایی طرف مذاکره با ایران.‏
شاخه سوم: یکی از سفرای اروپایی مقیم تهران.‏
شاخه چهارم: یک دیپلمات غربی.‏

یا

شاخه اول: علاءالدین بروجردی رییس کمیسیون سیاست خارجی مجلس شورای ‏اسلامی.‏
شاخه دوم: یکی از اعضای کمیسیون سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی.‏
شاخه سوم: یکی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی.‏

از این روش استفاده کنید و سر آن چانه بزنید تا وقتی کسی می‌گوید نامش را نیاورید ‏مجبور ‏نباشید در خبرتان بنویسید: «یک مقام ناشناس گفت.» می‌توانید دایره مسئولیت ‏او را بزرگ کنید تا ‏هویت‌اش حفظ شود اما در عین حال به خبری که می‌نویسید ‏اعتبار لازم را بدهد.‏

به هر حال، «یک دیپلمات» از «منابع دیپلماتیک» قوی‌تر است و یک «مقام دولتی» ‏از ‏‏«منابع دولتی.‏»‏

اگر پشت درهای بسته از مجلس خبرگان گزارش تهیه می‌کنید، بهتر است بگویید، ‏‏«یک ‏نماینده که در این نشست بود گفت» تا این که «یک نماینده گفت.» رمز کار این ‏است: تا جایی که ‏می‌توانید دایره کوچک‌تری دور منبع بکشید و تا جایی که می‌توانید ‏منبعی را بیاورید که به اتفاق ‏نزدیک‌تر بوده باشد.‏

اگر می‌نویسید، «یک کارشناس گفت» بنویسید چه نوع کارشناسی؟
از این عنوان‌ها استفاده نکنید چون بی‌معنا و زیادی کلی هستند:‏
‏-‏ عضو محفل یا یک عضو با نفوذ.‏
‏-‏ ناظران می‌گویند.‏
‏-‏ منابع موثق.‏
‏-‏ منابع آگاه.‏


توصیه رویترز: همیشه باید با منبع نویسی برای خواننده‌ها پیام بفرستید که اطلاعات ‏شما ‏قابل اعتماد است؛ چون آن‌را از جای خوبی گرفته‌اید.‏

[ ۱۳۸۸/٤/٤ ] [ ۱:٢۳ ‎ق.ظ ] [ زینب ] [ نظرات () ]

 

 
روزنامه نگاری مالتی مدیا (چند رسانه‌ای)
 
خبرهای چندرسانه‌ای را این روزها در بسیاری از سایت‌های خبری می‌بینیم. سری به Yahoo!_News بزنید یا صفحه گزارش ویژه درباره ایران یا 
عراق
 را باز کنید. یا به روزنامه New York Timesسری بزنید و وارد صفحه بین‌الملل بشوید. یا به MSNBCبروید که تیتر یک سایت اغلب یک کلیپ ویدئویی است.

در یک صفحه وب شما می‌توانید عکس،‌ متن، گرافیک و کلیپ‌های ویدئویی را کنار هم نمایش بدهید و همین امکان باعث شده تا سایت‌های آنلاین با استفاده از این رسانه‌ها (عکس،‌ متن، گرافیک و کلیپ‌های ویدئویی، ...) در کنار هم نوع جدیدی از روایت خبر را ابداع کنند.

دانشگاه برکلی امریکا، که رشته روزنامه‌نگاری‌اش هم معروف است، بخشی از سایت اینترنتی خود را به روزنامه‌نگاری چند رسانه‌ای اختصاص داده است. در این سایت هم روزنامه‌نگاری چند رسانه‌ای تعریف شده و هم گفته شده چطور می‌شود یک خبر چند رسانه‌ای تهیه کرد.

اگر به زبان انگلیسی مسلط هستید حتما سری به این 
سایت 
بزنید. اگر نه، می‌توانید ترجمه بخش‌هایی از مطالب این سایت را در اینجا بخوانید:

 

 
یک خبر چند رسانه ترکیبی است از متن، عکس، کلیپ‌های ویدئویی، صدا، گرافیک که به صورت اینتراکتیو (دوسویه) در قالبی غیرخطی در یک وب سایت عرضه شده است به ترتیبی که هر تکه اطلاعات تکمیل کننده تکه‌ دیگر اطلاعات است و تکراری نیست.

غیرخطی یعنی به جای این که خوانده یک روایت را از اول تا آخر دنبال بکند او می‌تواند از میان سفره حاوی اطلاعات و مطالب مختلف که پیش رویش پهن شده به سلیقه خودش گشت بزند و از ماجرا مطلع شود. 

تکراری نبودن یعنی به جای این که تنها متنی از یک واقعه داشته باشیم که فیلم همان واقعه را هم در وب سایت گذاشته‌ایم، بخش‌های مختلف یک خبر را با رسانه‌های مختلف تعریف کنیم. مثلا در متنی که در صفحه روان اطلاعات اطلاعات بدهیم که چند نفر در یک زلزله کشته شدند. در یک کلیپ ویدئویی که در گوشه دیگر صفحه است، تصاویری از تخریب را نمایش بدهیم. و با یک نمایش اسلاید تصاویری از چهره مجروح‌ها و کشته شده‌ها نمایش بدهیم. 

رسانه‌های مختلف یعنی همان متن، عکس، کلیپ‌های ویدئویی، و ... و نکته کلیدی این است که از این رسانه‌ها طوری استفاده کنیم که هر بخش‌ از خبرمان به بهترین نحو نمایش داده بشود.
زمانی که موسسه‌های خبری تمایل دارند از دو ویژگی اصلی روایت خبر در وب یعنی امکان افزودن اطلاعات پیرامونی به یک خبر و همچنین امکان استمرار و تعقیب ماجرا (context_and_continuity) استفاده بکنند، اغلب خبرهای چند‌رسانه‌ای در یک بسته (shell) (یک صفحه وب) پیچیده می‌شوند که در این صفحه پیشینه، عکس، اطلاعات پیرامونی، کلیپ و یدئویی و همه و همه در کنار هم در اختیار قرار می‌گیرند. 

بسته‌های خبر چندرسانه‌ای مثل سفره‌ای با غذاهای مختف است که پیش رویتان گشوده می‌شود و شما می‌توانید به انتخاب خود غذایی را که دوست دارید مزه کنید.

این سفره (Shell) می‌تواند شامل هر چیزی باشد، از یک بانک اطلاعات گرفته، تا یک سال‌شمار، باکس‌های اطلاعات برای فهرست‌ کردن خبرهای مرتبط، لینک به منابع دیگر، تالارهای گفت‌وگوی آنلاین. اطلاعات هر بسته خبری خواننده را با متن و فضای کلی خبر آشنا می‌کند و همچنین دریچه‌ای به روی خبرهای مرتبط دیگر باز می‌کند.

در همین حال، هر بسته خبری، خود می‌تواند بخشی از یک موضوع گسترده‌تر خبری یا یک حوزه خبری باشد و ابعاد کلی و گسترده‌تر یک خبر را بیان ‌کند. 



انواع بسته‌های چند رسانه‌ای

Story shell
بسته چند رسانه‌ای راجع به یک خبر





Story Shell





توضیح: یک بسته چند رسانه‌ای راجع به تاریخ نژادپرستی در امریکا است. در وسط صفحه متن یک گزارش توصیفی درباره برداشت محصول در زمان قدیم توسط برده‌ها روان است که حالا یک تور در آن مزرعه برپا است.

یک ویدئو کلیپ فلاش که می‌توانید در گوشه سمت راست تصویر روی آن کلیک کنید شما را به یک اسلاید همراه با توضیح می‌برد.

در گوشه‌ی بالا در سمت راست صفحه در یک باکس اطلاعات در یک جمله می‌گوید که این بسته خبری درباره چیست.

در بخش دیگری از نوار سمت چپ، به دیگر مطالب نیویورک تایمز که درباره برده‌داری است لینک داده شده است.

همچنین لینکی وجود دارد به سایت‌های دیگر اینترنتی که درباره نژادپرستی در امریکا هستند.


Issue shell
بسته چند رسانه‌ای راجع به یک موضوع خبری داغ





Issue Shell



توضیح: یک بسته چند رسانه‌ای راجع به تحولات عراق. آخرین خبرها یک گزارش‌های جذاب در بالا و وسط صفحه تیتر یک می‌شوند. این خبرها و گزارش‌ها روزانه تغییر می‌کنند.

اخبار حاشیه‌ای و کم‌تر مهم در یک باکس در سمت راست و بالای صفحه کار شده‌اند. زیر همین باکس، خبرهایی که پربیننده هستند ردیف شده‌اند. 

در بخشی دیگری از صفحه به سایت‌های دیگر که مطالب به درد بخور درباره عراق دارند لینک داده شده است.

یک باکس دیگر هم در وسط صفحه وجود دارد که اگر به آن مراجعه کنید می‌توانید به اطلاعات بیوگرافیک سربازهای امریکایی که در جنگ عراق کشته شده‌اند دست یابید.

مابقی صفحه – وسط تا پایین – مربوط به مطالب پیشین است – شامل خبر، گزارش، یادداشت، ... که اگر آخرین خبر را دنبال کردید اما متوجه ماجرا نشدید و به اطلاعات بیشتر احتیاج داشتید می‌توانید با رجوع به گزارش‌ها و خبرهای پیشین از تمام ماجرا به خوبی سر در بیاورید.

Beat shell
بسته چند رسانه‌ای راجع به یک حوزه خبری





Beat Shell




توضیح: یک صفحه مربوط به حوزه حقوق. در وسط صفحه تا پایین آخرین خبرها و مطالب مربوط به این حوزه زیر یک دیگر ردیف شده است. گزارش‌های روزانه رادیویی درباره آنچه در کنگره می‌گذرد در یک باکس در وسط صفحه سمت راست دیده می‌شود. چند تا باکس دیگر که زیر هم در وسط صفحه ردیف شده‌اند شما را – اگر بخواهید – در کنگره به گردش می‌برند، به شما می‌گویند چه پروسه‌ای طی می‌شود تا یک لایحه تبدیل به یک قانون بشود، متن لوایح را در اختیار می‌گذارند، و ... در سال شماری که در باکسی دیگر آمده است، می‌توانید از تحولات کلیدی کنگره در سالی که گذشت مطلع شوید.

در بخش مالتی مدیا نیز کلیپ هایی ارائه شده که شما را با تاریخ قانونگذاری در امریکا آشنا می‌کند.

General shell
بسته رسانه‌ای درباره اخبار مهم





General Shell



توضیح: آخرین تحولات خبری را در این سایت بخوانید. اما این همه ماجرا نیست. تیتر یک این سایت یک کلیپ ویدئو است در روز تهیه این مطلب (4 سپتامبر، 2006) این ویدئو کلیپ به جریان کشته شدن یک شکارچی تمساح تعلق داشت که توسط یک سفره ماهی کشته شده بود. اگر روی آن کلیک کنید صفحه‌ای پیش رویتان باز می‌شود که در آن هم فیلمی راجع به شیرین‌کاری‌های آن شکارچی تمساح می‌بینید، هم یک اسلاید شو برای شما مهیا شده و هم متن یک خبر آسوشیتدپرس را می‌توانید بخوانید.

چه چیزی خبر چند رسانه‌ای نیست؟

سایت‌هایی مثل 
www.cnn.com
www.washingtonpost.com
www.npr.org
www.msnbc.com

سایت‌های چند رسانه‌ای هستند. این سایت‌ها متن دارند، کلیپ ویدئویی دارند، صدا دارند، عکس دارند، گرافیک‌های دوسویه دارند. (گرافیک‌هایی که می‌توانید روی بخش‌های مختلف آن کلیک بکنید) اما بخش اصلی خبرهای این سایت‌ها اغلب با روایت خطی نوشته شده‌ و با استفاده از تنها یکی از رسانه‌ها یکی متن، فیلم، عکس، یا صدا ساخته شده‌اند. در کنار متن اغلب عکس هم گنجانده شده درست مثل روزنامه‌ها یا مجلات. ویدئو هم اغلب همان نسخه‌ای است که در تلویزیون نمایش داده شده است. معمولا این ها خبرهای مجزا هستند که در برای رسانه‌های مختلف ساخته شده‌اند و حالا در یک صفحه کنار هم چیده شده‌اند. 

http://www.cnn.com/SPECIALS/2003/new.iraq/after.war/
http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/articles/A32448-2003May8.html
http://www.msnbc.com/news/909298.asp?0si=-
http://www.npr.org/display_pages/features/feature_1252560.html


خبرهای خبرنگارگرا در مقابل خبرهای تهیه‌کننده‌گرا

خبرهای چندرسانه‌ای دو نوع هستند:
- یکی آن‌هایی که خبرنگار خودش باید بسته خبری را تهیه کند. این نوع خبرها اغلب یک خبر روزانه راجع به یک حوزه خبری، یک گزارش، یک خبر یا گزارشی مربوط به یک سلسله گزارش تحقیق و تفحصی، یا یک پروژه ویژه هستند. خبرنگار چند رسانه‌ای که گاه از آن با عنوان «خبرنگاری کوله پشتی به دوش» Backpack_Journalist یاد می‌شود، به حوزه خبر یا محل رویداد سر می‌زند،‌ از دوربین‌ فیلم‌برداری‌اش به عنوان دفترچه یادداشت استفاده می‌کند. فیلم می‌گیرد، عکس می‌اندازد، صدا برمی‌دارد، اطلاعات جمع می‌کند، اطلاعاتی که در قالب متن و گرافیک نمایش داده می‌شوند. همین‌طور که پیش می‌رود و مواد لازم را جمع آوری می‌کند خبر هم در مغزش شکل می‌گیرد که در نهایت با ملاطی که در دست دارد چه خبر یا گزارشی را شکل بدهد.
Touching Hearts گزارشی است درباره کسانی که بین مرگ و زندگی در نیجریه دست و پنجه می‌زنند. این یک بسته چندرسانه‌ای خبرنگارگرا محسوب می‌شود. 
http://www.npr.org/display_pages/features/feature_1252560.html

- دیگری بسته‌های خبری که سردبیر یا تهیه‌کننده درگیر آن هستند،‌ مثل بسته‌های خبری مربوط به Breaking_News اخباری که تازه رخ داده یک پروژه‌های ویژه. سردبیر وظایف اعضای تیم را مشخص می‌کند، که هر کدام قطعه‌ای از خبر را پوشش بدهند. مثلا خبری راجع به طوفانی که شهری را تخریب می‌کند. او از عکاس می‌خواهد عکس بیندازد، یک گزارشگر به محل برود و مصاحبه بگیرد، یک فیلمبردار از تخریب فیلم بگیرد، یک گزارشگر دیگر از طریق تلفن اطلاعات جمع‌آوری کند، یک طراح گرافیست نقشه و تصاویری که اتفاق را به تصویر بکشد تهیه کند. خود خبر در مغز سردبیر یا تهیه کننده شکل می‌گیرد و او تصمیم می‌گیرد که از ملاطی که در دست دارد چطور استفاده کند که کل قضیه شکل بگیرد. گزارش «قهرمان‌های مینیاپولیس» که مینیاپولیس استار تریبیون آنرا منتشر کرده از این جنس بسته‌های چند رسانه‌ای است.
http://www.startribune.com/localheroes


انتخاب موضوع برای تهیه یک خبر چند رسانه‌ای
همه خبرها برای تولید خبرهای چندرسانه‌ای مناسب نیستند. بهتر خبرهای چند رسانه‌ای خبرهای چند بعدی (چند وجهی) هستند. در آن‌ها حرکت و اکشِن وجود دارد که به درد فیلم می خورد، جریان یا روند انجام کاری را توضیح می‌دهند که تصاویر گرافیکی می‌تواند به کمک روشن شدن موضوع بیاید (مثلا چطور توفانی شکل می‌گیرد یا این عمل جراحی جدید چطور انجام می‌شود) کسانی وجود دارند که می‌توانند به شما نقل قول‌های کوتاه صریح و شفاف بدهند که به صورت صوت یا فیلم از آن استفاده کنید. یا کسانی وجود دارند که می‌‌توانید احساسات آن‌ها را با عکس به تصویر بکشید. برای تولید خبرهای چندرسانه‌ای بهتر است به محل ماجرا بروید و در آنجا با منابع خبرتان رو در رو بشوید تا این که بخواهید کار را تلفنی انجام بدهید.

جمع‌آوری اطلاعات
قبل از این که به محل ماجرا بروید، سعی کنید تا می‌توانید اطلاعات جمع‌آوری کنید که با آن بتوانید یک Storyboard (طرح اولیه) خام تهیه کنید. با این طرح اولیه مشخص می‌شود که از کدام رسانه‌ها برای تهیه کدام مطالب استفاده می‌کنید. برای تهیه این طرح یک مصاحبه مقدماتی با یکی از منابع خود انجام بدهید تا ماجرا دستتان بیاید و کمی پیشینه تهیه کرده باشید. این مصاحبه همچنین به شما کمک خواهد کرد که حدس بزنید در محل ماجرا چه چیزی در انتظارتان خواهد بود. همچنین سعی کنید سری به نشریات و اینترنت بزنید و ببینید چه چیزهایی درباره موضوع مورد نظر شما قبلا چاپ شده است. بعد تا می‌توانید، چیزهای تصویری مثل‌ کلیپ ویدئویی، عکس، نقشه و گرافیک جمع‌آوری کنید.

[ ۱۳۸۸/٤/۱ ] [ ۱٢:٤٤ ‎ق.ظ ] [ زینب ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

آخرين مطالب
لینک دوستان
موضوعات وب
صفحات اختصاصی
آرشيو مطالب
بک لينک