سلام...

نمیتونم بگم آدم آرومی هستم یا نه.همیشه در ظاهر شلوغ

 بودم .اما درونم سکوت مطلق..

البته خیلی با خودم حرف میزنم و بیشتر درد و دلما که فقط

 خودمو ودلم میدونیم رو برای خودم میگم(اوووووه!!!!چی شد..کسی فهمید؟؟نه والله..)

بیشتر وقتا تا اونجایی که بتونم تو بحثی شرکت نمیکنم.چون

 بیشتر بحثا هدف و موضوع خاصی رو دنبال نمیکن و بعضی از

 اونها اصلا بحث نیست..بعضی وقتا هم طرفای بحث آدمای

 بی منطقی هستن و مرغشون یه پا داره..

 این چند وقته که وبلاگ گردی میکردم..اصولا خواننده خاموش

 بودم یا اگر تو وبلاگی شعر قشنگی و احساس لطیفی بود یه

 جمله ای مینوشتم  ..

 چند روز پیش تو یه وبلاگ یه مطلب نقدی نوشته شده بود به

 نظرمنم اصلا درست نبود و یه جورایی خاله زنک بازی بود..

 قسمت نظرات رو باز کردم دیدم به به چقدر نظرات موافق/چقدر

 تشویق/چقدر احسنت..به خودم گفتم انگار فقط من مخالفم!!

 خلاصه ما نظر خودمون رو نوشتیم..نون و آبدار هم بود..چند تا

 پرسش هم از نویسنده گرامی پرسیدیم و گفتیم بعدا خدمت  

میرسیم تا بیشتر و بهتر با هم بحث کنیم..بعد چند روز رفتم

 دیدم اصلا نظر من پاک شده !!!اما به جاش تهداد به به چه چه زیاد شده...

حالا فهمیدم چرا این همه موافق داشت..واصلا مخالفی نداشت.

بابا این قسمت نظرات رو تغییر بده بگو :بیا تعریف تمجدیدتو بکن

 تشریفتو ببر..!!

 چرا ما آدما انقدر قدرت نقد پذیریمون کمه؟؟چرا به خودمون

 اجازه میدیم هر کسی رو نقد کنیم اما خودمون این اجازه رو به

 کسی نمیدیم؟؟

 این فقط یه نمونه کوچیک بود...تو دنیای واقعی زیاده...

 مگه نگفنم دوست واقعی کسیه که عیبتو بهت بگه؟؟پس چرا

 اگه کسی این کار رو با ما بکنه دورش یه خط قرمز میکشیم؟؟