رهایی از غرض‌ورزی

طرف کسی را نگیرید، همه طرف ها را منعکس کنید.‏

در مقام روزنامه‌نگار نباید ما را متعلق به گروهی خاص یا کسی که حامی یک طرف ‏یک درگیری است بشناسند.‏ ‏ ‏ خبرهایی که می‌نویسیم یا عکس‌هایی که می‌اندازیم باید منعکس کننده تمام طرف‌های ‏یک مواجهه یا یک موضوع باشند نه یک طرف آن. این کار باعث می‌شود تا ‏روزنامه‌نگارهای بهتری باشیم. چون در هر مرحله از جمع‌ کردن اطلاعات این ‏سئوال را از خود می‌پرسیم که چه چیزهایی می‌دانیم؟ و چه چیزهای دیگری را باید ‏بدانیم؟ اگر درباره شرکتی می‌نویسید که شرکت کوچک‌تری را در خود ادغام می‌کند باید این ‏فرصت به شرکت کوچک‌تر هم داده شود تا نظرات خود را ابراز کند.‏ همین‌طور، در یک مواجهه نظامی یا سیاسی، همیشه حداقل دو طرف ماجرا قرار دارد ‏که باید در نظر گرفته شوند و اگر چنین نکنیم ممکن است مورد این اتهام قرار بگیریم ‏که به گفته‌های طرف‌های مختلف فضا برای اظهار نظر نداده‌اید.‏ نکته کلیدی در این بین این است که این عینی‌گرایی به این معنا نیست که همیشه به دو ‏طرف یک ماجرا به یک اندازه فضا داده شود.‏ عامل اقدامی خبیثانه یا رهبر یک گروه افراط‌گرای سیاسی باید فضای کم‌تری از ‏قربانیان یا جریان اصلی سیاسی یک مملکت داشته باشد.‏ با این حال، همیشه باید تلاش کنیم تا به شکلی وسواسی منصف باشیم و تعادل را ‏رعایت کنیم. ادعاها نباید به عنوان اطلاعات ثابت‌ شده در خبر آورده شوند. اتهامات ‏نباید این حس تقصیر و گناه را منتقل کنند. وظیفه این است که منصف باشیم و این ‏امکان را به طرف‌های یک درگیری بدهیم که نظرات خود را ابراز کنند.‏ هنگام استفاده از عبارات باید مواظب بار کلمات باشیم. عباراتی مثل «ادعا می‌شود» ‏یا «بنا بر گفته‌های» نشان می‌دهد که درباره آنچه نوشته‌ایم شک داریم. عباراتی مثل ‏‏«از آن می‌ترسد» یا «او امیدوار است» ممکن است این تصور را به وجود بیاورد که ‏داریم طرف کسی را می‌گیریم. فعل‌هایی مثل موفق نشد، اصرار داشت، ممکن است ‏این تصور را به وجود بیاورد که نویسنده دارد قضاوت می‌کند. بهتر است از این ‏عبارت‌ها پرهیز شود. اگر به آنچه می‌نویسیم فکر کنیم شیوه نوشتن مان بهتر می‌شود.‏

سرفصل های مرتبط

خبرنویسی خوب یعنی چه؟

رهایی از غرض ورزی تعادل و رهایی از غرض ورزی درباره کشمکش ها باشد راهنمای روزنامه نگاری رویترز